Thursday, July 13, 2017

Σκέψη

Ό,τι δεν καταλαβαίνουμε το κατηγορούμε και ό,τι δεν αισθανόμαστε το προσπερνάμε.

Συναίσθηση

αμίλητο ψέμμα σε κάθε κενό μου, να βρω το ρυθμό μου, να βρω τον παλμό μου...
σαν στέκομαι εκεί, εικόνα σαν αίσθηση, ατέρμονο τέλμα και έρμη παραίσθηση...
να βρω το σωστό, που οδεύει στο αντίπερα ρεύμα...να βρω το ρυθμό, που φτάνει ως το ανείπωτο βλέμμα...
ανάσα καυτή με καις και με λύγισες, καρδιά μου εσύ...σαν δίψα με φίλησες...

Tuesday, March 28, 2017

Εξορία

Του Έλληνα η μοίρα, πικρός ξενιτεμός.
Της θάλασσας η αλμύρα,
των αποστάσεων η ελπίδα,
φέρνει κοντά ό,τι του πήρε αλαργινά.
Και η λαχτάρα η πιο μεγάλη γλυκό κρασί για τον απύθμενο καημό.

Friday, March 17, 2017

Νεκρικό αναστάσεως

Σαν πέθανα,
ξεχάστηκα, κάτω από μιαν αγχόνη,
και όλοι τους με θάψανε και με περιφρονούσαν.
Και γιόμισε ο ουρανός πουλιά και ήρθαν τα πάνω κάτω,
και φύσηξε ζεστός αήρ στο κρύο το αλώνι.
Σαν ξύπνησα, στεριώθηκα και φώναξα στον βράχο,
"Βράχε και συ σαν φιληθείς θα 'ρθεις να τραγουδήσεις".

Saturday, March 11, 2017

Το άχος του μόνου

Μοναξιά μου μέσα σ' όλα,
μοναξιά και μες το τίποτα.
Είναι σαν να πλησιάζει,
μια εικόνα δίχως σήματα.

Και όταν το άσπρο τριγυρίζει,
θα πατιέται, θα μαυρίζει,
είναι χρόνια, είναι μνήμες,
και η λύτρωση αργεί.

Άδειες μνήμες, άδεια χρώματα,
σαν ταμπέλες σε πέτρινα πρόσωπα,
τώρα λείπουν οι ηλιαχτίδες,
φεύγουν φρούδες οι ελπίδες.

Πλησιάζω, ξέρω τη λύση,
σαν πονεί ποιος να τολμήσει,
είναι ευθύνη, είναι ανάγκη,
ξεπερνά την κάθε πλάνη.

Μοναξιά μου μέσα σ' όλα,
είσαι κύμα δίχως κρίματα,
σαν τολμείς και με μουσκεύεις,
λάσπη γίνεσαι και μένεις.

Saturday, February 11, 2017

Κίνησις

Οι ψηφίδες στο πάτωμα κινούνται σαν να είναι γιορτή,
πόσο σωστή επιλογή όταν τα όνειρά τους έρχονται κοντά.
Και απ' τα ψηλά, υφαίνεται η λογική και γίνεται στοργή,
που αγκαλιάζει κάθε απόλαυση σαν όμορφο φιλί.

Υπάρχει η μορφή, υπάρχεις και εσύ...
Σαν βρίσκεσαι παντού μες τις ψηφίδες της ζωής,
κινείσαι σαν παλμός που εφεύρει την αυγή.
Αυγή δοσμένη μες το φως από την προερχόμενη σιγή.

Άσπρο και φέγγος σαν μαρμάρινη θύραˑ του δώματος η αλμύρα
κατάλοιπο κενό,
σαν δεσμίδα που βρίσκει το μέρος του μυαλού,
ολάκερου συμβολισμού, το απάνθισμα της άδειας μοίρας
ολόκληρου του πρώτου αείζωου αφουγκρασμού.

Οι ψηφίδες πλησιάζουν κοντά,
όμως ποτέ όσο κι αν ελπίζουν δεν θα βρίσκονται ζωσμένες,

λουσμένες σαν το αγέννητο, το πρώτο μέγα φως.

Monday, February 6, 2017

Τελευταίος πειρασμός,
Ω το μέγα!

Στάση και ο μόνος πυρετός,
ζηλευτός ειν' ο σκοπός,

ο κόσμος που ζει το ένα.