Αλληλουχία...

Ο Πάτροκλος έπεσε πρώτος...
Ο Αχιλλεύς ακολουθεί...

Εκείνος που χάραξε το δρόμο, ήταν ο σύντροφος ο πιο πιστός κι απ' τους πιστούς και ο υιός της Θέτιδος ο μύθος, που σφράγισε μέγα τον κύκλον, ώστε οι καιροί ν'αναπολούν...

πάντα δύο είναι τα κομμάτια, απλά αργούν να ενωθούν...

σπάνια η ομορφιά όταν νιώθεις πως οι λίγοι την φρονούν...


τόσα δάκρυα και λύπη, μα αφθαστη δόξα καρτερεί...

Αστροφεγγιά...

Ανοίγω τα χέρια μου κι αγγαλιάζω αγνό το φως, για εσένα αγία αίσθηση μια σκέψη αναμένει, κοιτώ ξανα τριγύρω μου και ανθίζει ο δεσμός, που ολο και ερχόταν κάθε νέο καλοκαίρι...
και μες την αρχή την όμορφη λουλούδια με τυλίγουν, στέμματα απο πέταλα που την ευχή ροδίζουν, και μοιάζει η ελπίδα σου γαλάζιος ποταμός, που τα νερά του άστατα την αύρα μου δροσίζουν...

Μήνας ένατος στον ουρανό σου...

Αποψε γιορτάζει η φύση όλη, απόψε ανθίζει η σκέψη η πρώτη,
σαν σου ετοίμασα καρδιάς μεγίστη προσμονή...
και σε αναμένω σε άδεια αγκάλη, σαν μυγδαλιά που ευωδιάζει Φλεβάρη, να δώσεις ελπίδα στο πρώτο φιλί...

Εσύ είσαι η μούσα η κυανογέννητη που έστειλες στο όνειρο τη νιότη που ποθεί...

Σε πλησιάζω...

Γίνομαι βροχή χρυσή και προσπερνώ τη πύλη τη θαμπή,
που με σβησμένα γράμματα ζητεί τον άλυτο γρίφο να λυθεί...

αν είσαι εσύ κρυφή ευχή έλα να μ' απαντήσεις...

Ηριδανός ποταμός, 344 π.Χ.

"Το γαρ αυτό νοείν εστίν τε και είναι"

Θεά...
Εσύ που έζεψες με μια ματιά το άρμα του ήλιου και το 'στειλες στην ανθρωπότητα να φέρει την αλήθεια, ανέστρεψες μες το μυαλό τη μέρα με τη νύχτα...

Δυο κόσμοι είναι, μακρινοί...ενωμένοι, σαν μοιάζουν σιωπηλοί,
δεν παύουν όμως οι εχθροί οι σκοτεινοί, οι φύλακες του κάτω κόσμου,
κι οι δυνατοί, του άσβεστου φωτός οι ζηλευτοί, να μάχονται εδώ, στου Εγκέλαδου τη γη...

Μα σε προκαλώ...
σύννεφα άρνησης να προβούν στο μυστικό κενό κι η Δίκη με την ορμή της σύνεσης να υποτάξουν το ρυθμό,
για να συνθλίψει ο νέος άνθρωπος την πλάνη που τον όρισε έκπτωτο και αιώνια φθαρτό...

Η λυχνία της θύμησης...

Έχω χάσει τη ταυτότητά μου, έχω χάσει την πατρίδα μου, έχω χάσει τη λογική μες τη ζωή σε κάθε μέρα που δεν αρκεί...έχω χάσει και το ένα, το απατηλό που φέρνει εσένα, αποκομμένος απ'τον κόσμο έχασα το βλέμμα, την αίσθηση, τα όμορφα τα ξένα, έχασα εσένα...ναι, έχασα το φως...ποτέ ξανά η σκέψη δεν θα φθάσει στη μοίρα εμπρός...αναζητώ το αληθινό, τα έχασα όλα...

μοναδικός...

Αρχή του τέλους...

Φυσώ πάνω στο χώμα με τη καυτή πνοή ενός ήλιου θολού και στάχτη σκορπίζεται απο τις μαύρες χαραμάδες της ευτυχίας...

Ο χειμών άρχισε νωρίς...