Ίσως τα όνειρα να ξέρουν ότι τα πάντα είναι ποτάμια που στερεύουν, και διαλέγουν τον δρόμο που απρόσκοπτα προβλέπουν, βαθιά μες τη ψυχή τον τελικό πνιγμό ατέρμονα, γυρεύουν.

Οι αιτίες αφέθηκαν στον προορισμό τους.

Μην ψάχνεις στον ουρανό,
αυτό που έχασες στη Γη.

Εφήμερον

Η νύχτα αυτοσχεδιάζει στην εμπύρετη και παντοτινή της νηνεμία.
Και είν' ένα άνθος ήρεμο και χειμερινό, την πρώτη στιγμή σαλεύει,
να υπομένει και να αγγίξει το όνειρο που δένει.
Ξανά να επιστρέφει, σαν φάρος ν' αγναντεύει,
να υποφέρει και να σβήνει, στο όνειρο που φεύγει.

Ξεπούλημα αισθήσεων

Άσχημη μέρα.

Ψυχρή αίσθηση στο σώμα και τριγύρω. Όλα πάγωσαν απότομα από περασμένα αισθήματα και σκέψεις νοητές. Αυτές οι αφημένες και παραδομένες εικόνες όπου εντός μετατρέπονται σε μονάκριβες ιστορίες, απροσπέλαστες από αρνήσεις και δοκιμές. Και όμως μόνο οι αρνήσεις έρχονταν και με συντρόφευαν όταν τα πάντα συνέχιζαν να έλκονται από την εικόνα...

Πάντα υπήρχε η σιγουριά της θέρμης και της ορκισμένης κουβέντας και ποτέ δεν τηρήθηκε μία αφηνιασμένη λέξη που στόλιζε φυλλοκάρδια πλανώμενα μέσα σε μασκαρεμένα χαμόγελα.

Περπατούν όλοι μπροστά μου και απορώ τι λογίζονται. Ο κόσμος πάντα έτσι θα πορεύεται σκέφτηκα και άδραξα την ευκαιρία να κάνω τον περίπατό μου διασκεδαστικό. Και όμως...

Παντού οι ίδιες ξεφτισμένες εικόνες. Χαμόγελα που λήγουν σαν το πέρασμα του περιπάτου.

Αν ζεις, οφείλεις να βιώνεις αυτό που σε αναγεννά. Η γέννα όμως σπανίως συμβαίνει και πονά. Σαν πόνος λοιπόν να προχωράς και άσε να σε προσπερνούν οι χαρούμενοι και οι καλοντυμένοι. Εσύ κράτησε την χαρμολύπη σου και εστίασε στο πεπραγμένο. Ό,τι σου δόθηκε μην το σφετεριστείς. Άστο να φύγει στην πρώτη ευκαιρία ωσάν τον ήλιο που κάνει λουτρό στο δυτικό πέπλο του ορίζοντα που έχεις μπροστά σου. Περπάτησε... Προλαβαίνεις, κάτι να νιώσεις.

Είναι απορία για την επιμονή σου και αφουγκρασμός για κάθε βήμα σου, συνέχισε μπροστά!

Συμπαθητική μέρα, τελικά.

Τωρινό παρελθόν

Εκεί ανήκω ευτυχώς...
Με έριξε η μοίρα στο απρόσωπο μετά.

Με σκόρπισε του κόσμου η αλμύρα,
της σκέψης των ποτάμια ξενικά μες την ζωή μου.
Και η στιγμή μου, ποτίζει δάκρυ που είναι δανεικό...

Αναμονή

Τι και αν επέρασαν οι χρόνοι... Το λουλούδι θα περιμένει την κάθε άνοιξη για να αγκαλιαστεί.
Και η αναμονή της απρόσιτης σαγήνης, οπλίζει με αίσθηση νοητή την ώρα, που ποθεί...

Το μάτι της θάλλασας

Και είναι στο σκότος μέσα όπου η νέα ήμερα λάμπει.

Στον τοίχο της θάλασσας μιλάς σαν καθρεφτίζονται οι ατόφιες αισθήσεις του αλλοτινού σου ταξιδιού, του εμπύρετου σου προσανατολισμού.

Και ο αγέρας μες τον Νοέμβρη πλώρη έβαλε για παγερό ξενιτεμό.

Νέα μέρα ορίζεις, νέα θάλασσα προσμένεις. Ή μήπως το ίδιο σκηνικό;

Όπως και να 'χει, όρισε το όνειρο σαν πέπλο υδάτινο, με απρόσμενο και αέναο, απέραντο ωκεανό.

Και ειναι στο σκότος μέσα όπου η νέα ημέρα λάμπει...