Το μέλλον του παρελθόντος

Κάπου εδώ προχωρώ. Τριγυρνώ σε θύμησες για χρόνια.
Το ποτάμι θα ξανασκαφτεί για να παρασύρει τα πάντα.

Λήθη και οδυρμός,
το μέγιστο το πρώτο φως.

Αιτία αφημένη, στο μέλλον πλέον ξεφτυσμένη.

Φεύγω τώρα, βιάζομαι.
Νυχτώνει σαν αφουγκράζομαι,
ήχους χαμηλούς που ακούω μόνον εγώ.

Εμένα αφορούν τα μελλούμενα.
Ντύνομαι και φεύγω.
Βιάζομαι πολύ.

Κρυώνω μες τη νύχτα, μόνος.

Εξιλέωσις

Και αν οι χρόνοι επέρασαν...
Δεν άλλαξε το σημαντικότερο όλων.
Η αγία αίσθησις.
Ο λογισμός της βέβαιος και αέναος.  Σαν φορεσιά επώδυνη προσφέρει το επόμενο που είναι ζωντανό.

Ίσως τα όνειρα να ξέρουν ότι τα πάντα είναι ποτάμια που στερεύουν, και διαλέγουν τον δρόμο που απρόσκοπτα προβλέπουν, βαθιά μες τη ψυχή τον τελικό πνιγμό ατέρμονα, γυρεύουν.

Οι αιτίες αφέθηκαν στον προορισμό τους.

Μην ψάχνεις στον ουρανό,
αυτό που έχασες στη Γη.

Εφήμερον

Η νύχτα αυτοσχεδιάζει στην εμπύρετη και παντοτινή της νηνεμία.
Και είν' ένα άνθος ήρεμο και χειμερινό, την πρώτη στιγμή σαλεύει,
να υπομένει και να αγγίξει το όνειρο που δένει.
Ξανά να επιστρέφει, σαν φάρος ν' αγναντεύει,
να υποφέρει και να σβήνει, στο όνειρο που φεύγει.

Ξεπούλημα αισθήσεων

Άσχημη μέρα.

Ψυχρή αίσθηση στο σώμα και τριγύρω. Όλα πάγωσαν απότομα από περασμένα αισθήματα και σκέψεις νοητές. Αυτές οι αφημένες και παραδομένες εικόνες όπου εντός μετατρέπονται σε μονάκριβες ιστορίες, απροσπέλαστες από αρνήσεις και δοκιμές. Και όμως μόνο οι αρνήσεις έρχονταν και με συντρόφευαν όταν τα πάντα συνέχιζαν να έλκονται από την εικόνα...

Πάντα υπήρχε η σιγουριά της θέρμης και της ορκισμένης κουβέντας και ποτέ δεν τηρήθηκε μία αφηνιασμένη λέξη που στόλιζε φυλλοκάρδια πλανώμενα μέσα σε μασκαρεμένα χαμόγελα.

Περπατούν όλοι μπροστά μου και απορώ τι λογίζονται. Ο κόσμος πάντα έτσι θα πορεύεται σκέφτηκα και άδραξα την ευκαιρία να κάνω τον περίπατό μου διασκεδαστικό. Και όμως...

Παντού οι ίδιες ξεφτισμένες εικόνες. Χαμόγελα που λήγουν σαν το πέρασμα του περιπάτου.

Αν ζεις, οφείλεις να βιώνεις αυτό που σε αναγεννά. Η γέννα όμως σπανίως συμβαίνει και πονά. Σαν πόνος λοιπόν να προχωράς και άσε να σε προσπερνούν οι χαρούμενοι και οι καλοντυμένοι. Εσύ κράτησε την χαρμολύπη σου και εστίασε στο πεπραγμένο. Ό,τι σου δόθηκε μην το σφετεριστείς. Άστο να φύγει στην πρώτη ευκαιρία ωσάν τον ήλιο που κάνει λουτρό στο δυτικό πέπλο του ορίζοντα που έχεις μπροστά σου. Περπάτησε... Προλαβαίνεις, κάτι να νιώσεις.

Είναι απορία για την επιμονή σου και αφουγκρασμός για κάθε βήμα σου, συνέχισε μπροστά!

Συμπαθητική μέρα, τελικά.

Τωρινό παρελθόν

Εκεί ανήκω ευτυχώς...
Με έριξε η μοίρα στο απρόσωπο μετά.

Με σκόρπισε του κόσμου η αλμύρα,
της σκέψης των ποτάμια ξενικά μες την ζωή μου.
Και η στιγμή μου, ποτίζει δάκρυ που είναι δανεικό...