Μη δοσμένο

Τα χέρια τα ζεστά, τα δικά σου χέρια
με κράτησαν ζωντανό μια νύχτα παγωμένη.
Κι ειν' όνειρο αυτό, μια στιγμή ονείρου ατελείωτη.
όλα τελειώσαν άπνοα, κάθε σιγή πιο σιωπηρή σε κάθε επόμενο άδειο βράδυ.

Πρώτη ενός έτους

Μια ηχώ
και ο δρόμος αδειανός.
Πως πέρασε σαν τρένο μακρινό
- απάνθισμα η φωνή του.
Ανάμνηση λεπτών,
σε μήνες που λησμόνησαν το τώρα.
Το δίκαιο που φέρνει δώρα
- σινιάλο μοναχό.

The Light

Wind's bells on the road. Mysterious music that captures the hidden echoes.
A step further and you forget. A step back and you can never forget.
The only passage is the light inside the darkest night.
Make a toast for the memories of the past through the eye of the new dawn's pulse.

Όλοι να κρίνουν ξεύρουν,
μα να αγαπά, ουδείς...

Δεν είναι εδώ Βαλκάνια,
εδώ είναι Ελλάς και ο κρίνος που φυτρώνει,
από της τέφρας την ψυχή θα μας ενώνει.
Και καθετί που την καρδιά μας μαστιγώνει,
δεν μας πειράζει,
κάθε φέγγος χαραυγής θα μας λυτρώνει.

Νυχτερινό φως

Ποιος πάει να κοιμηθεί...
Είναι η ώρα...
Να μην αφηνόμουν στα χέρια της νύχτας να μου ορίσει το μοιραίο που προσπαθώ;
Μου αρέσει η νύχτα γιατί μόνον τότε η αλήθεια έρχεται γενναία και εγώ αναζητώ...

Μνήμη νύχτας

Χαίρε Νύχτα ατέλειωτη!

Δροσερή πνοή απ' το παράθυρο σαν μπαίνεις,
αφήνεσαι εντός της αίσθησης σαν νότα βοερή,
απ' των παλμών τα πρώτα σκεπάσματα εισέρχεσαι φωνή,
φωνή που πάντα αναζητεί το όνειρο που φέγγει.