Είμαι ο ίδιος ο ουρανός...Αγέννητος...

Για πάντα...

Ασπόνδυλον...

Και μ' επνιξε σε μια στιγμή το νέφος και βήχω επάνω, προτού καρδιά ριχτείς κι εσύ και τρέχω να προφτάνω...

Ανορθόδοξο...

Τόλμησε να αντιταχθείς και θα σου ξεριζώσω τις δυνάμεις,
προσπάθησε να υψώσεις τη φωνή σου και θα γεμίσω τη γη με γλώσσες βάρβαρες,
περπάτησε με το κεφάλι σου περήφανα και πένθος θα σε κυκλώσει,
δίψασε και θα σου προσφέρω να πιεις νερό θολό και καταραμένο,
αναζητησε την ιστορία σου και θα σε σωριάσω καταγής,
διεκδίκησε το χώμα του πρώτου σπέρματος σου και θα ανακατέψω σάπια ζώα εις αυτό,
λάτρεψε τη φύση που σε περιβάλλει και θα στείλω αρρώστιες και πυρ αθάνατο να σε αποδιώξουν,
τόλμησε να μελετήσεις την αλήθεια και θα σε καταστήσω λεπρό και γελοίο,
λάτρεψε τον ουρανό και το σύμπαν ολότελο και θα αποδιώξω κάθε κόκκο αστέρα,

λησμονησε τα πάντα και θα σε ανεβάσω εις θρόνο λαμπρό και αδαμάντινο,
ορκίσου να τους στρέψεις σε εμένα ,να με προσκυνούν και θα ζήσεις αιώνια,
κάνε τους, τυφλούς και εύθραστους και θα καθίσεις εκ δεξιών μου...

Ανδρομέδα Δεσμώτις...

Δεμένη σε βράχο πλησίον γης, στέκεται έρμη της Κασσιόπης θυγατέρα,

η οποία μεγάλωσε σαν άνθος προσμονής, μη αναμένοντας τον πόθο του Περσέα,

που έξαφνα στάλθηκε απ'της Γοργούς τα μέρη, φτεροπόδαρος εν Ιοππη,αντικρύζοντας το κάλλος της κοπέλας, που με ορμη λυτρωτικη, νικησε το εργο του Νηρεα...

Την ελευθέρωσε, την έσφιξε, στο σώμα του επάνω, με τα δεσμά του έρωτα που ειν' πιο σκληρά απο βράχο,

και την ταξίδεψε μακριά στου Άργους τα παλάτια, όπου τα τέκνα τους προόριζαν του Ηρακλέους το δρόμο, να καταστή μέγας θνητός με τους θεούς αντίκρυ...

Η κόρη εκείνη η θαυμαστή προτού κατέβει εν Άδη, καταστερίστηκε μ' ευχή στου Ολύμπου τα θεία ουράνια...

Οπή...

Στην κηδεία μου δεν θα 'ρθει κανείς απ' τους γνωστούς...
παρά μονάχα οι άγνωστοι, απόκρυφοι, απρόσωποί μου φίλοι...

9 1 14 1 20 15 19

Αντικατοπτρισμός...

Η μέρα αλλάζει σαν όμορφο πέπλο και η ώρα πλαγιάζει στου ήλιου το τέμπλο, εικόνα που δείχνει του κάλλους το μέτρο, σφραγίζει στη μνήμη το αέναο πορτραίτο...

Αέναο...

Ωκεανέ απροσπέλαστε, δώσε μου ένα σημάδι για να φωτίζει την ανατολή...
να ακολουθήσω δρόμο σκληρό, γιατί η μοίρα όρισε το δράμα να επιζεί όταν η σκέψη κατακτά το σκιασμένο...
Η ελπίδα αν κι αποχώρισε νωρίς δεν στέρεψε τα υδατά σου...σωσμένοι σάν είναι οι λιτοί, αυτόφωτοι φάροι της λογικής, περισώζουν το εικόνισμα ειδώλου που μοιάζει ισχνό...

στην ξέρα μονάχος προστάζω το αγέρι, κύμα να φέρει στην άμμο θεριό, ν' απλώσει το κύμα σαν μαύρο κοράκι, σκεπάζοντας άλση σαν στάχτη νυχτός...
και όταν παλέψω με αλμύρα λουσμένος, θα πέσω ριγμένος σαν στάχυ ιερό, που θα 'χει πλεγμένο το αιώνιο τέλος, στου Άδη τη πόρτα φαρμάκι σαν πιω...