Απολογία νυκτός

Τόσες σκέψεις σε μία...και όμως καμία!

Δεν αγγίζει την αίσθηση που νιώθω εδώ...

τι δωμάτιο αρμονίας!...τι ευχέρια ηρεμίας!...και όμως να λογίσω μια λέξη όμορφη δεν μπορώ...

τι να φταίει οταν μες την φαντασία περιπλέκεται ο ορίζοντας της σημασίας...σημασία να μην έχει οτι βαδίζω εμπρός?
Και ομως...εκεί που προχωρώ, φαντάζει το μελλούμενο απατηλό και η μόνη παρηγορία μοιάζει η απύθμενη ηρεμία κι επιστροφή στο φως...

Τελικά δεν φταίει η στιγμή, τελικά δεν ευθύνεται η σκέψη...
Το πολλαπλό του Ωκεανού είναι...αυτό που αγκαλιάζει και με στέλνει στην αφωνία της σιωπής...

Κρυφός άνεμος

Αγέρι και δώρο... Ψυχή και πνοή...
σε κάθε πρωί, η ανάμνηση φέρνει...
τα δώρα που έρχονται, ποτέ δεν ξεχνάνε..
ό,τι η ζωή έδωσε...ποτέ δεν παρέδωσε, σώμα μονάχο...

Σε ένα μώλο περιμένει το αντίο...
να παραδώσει το βιβλίο...να μην ταξιδέψει πια ορίζει, το στερνό...
Μα η μνήμη φέγγει μες το βράδυ... και αποκαλύπτει μονοπάτι...
που δεν παρέδωσε μορφή, μα εικόνα μουσική...


Και πως να δίνεται το χάδι...αφου χρειάζεται φωνή...
να λάμπει απο μέσα θέλει, να το μπερδεύει που αγναντεύει...
και να σηκώνει, το μαντήλι της ευχής...
να ερμηνεύεται σαν τοίχος προσμονής...


Υψώθηκα μονάχος...και πλήρωσα τον τρόπο...
που δεν απάντησα σε άστρο σαν θνητός...
η προσμονή του, θέλει...τη δύναμη, να στείλει το αγέρι....
βαθειά όμως, να μην ακούσει πρέπει...να μην πονά ποτέ ξανά...


Να γίνεται θεός...

Αλαργινή Σκέψη

Λόγια...

Μόνο λόγια.

Η μαγεία πως εχάθη στου κόσμου τα ρολόγια...

Επαφή μορφής δεν βρήκα, σε όσα έλεγες και είχα.

Μια μαγεία ουρανού,
μια στιγμή σου αναζητούσα.

Ώσπου έπεσα σαν ζούσα... Στο ομορφότερο τραγούδι...

Της ψυχής σου το λουλούδι, απλησίαστο λουλούδι.

Σκλαβιά

Κι είναι δούλοι, είναι ούλοι
και φυλάνε καραούλι....
και λογίζουν και νομίζουν
οτι μοναχοί τους τα κερδίζουν...


Μες την πόρτα του Φλεβάρη
αναμένουν άνοιξη πως θα 'ρθει...
μα δεν ξέρουν, οτι η ώρα
δεν αντάμωσε με δώρα...


Και αφήνουν το ζωνάρι
και ξεχνούνε το φιρμάνι...
Κι είναι δούλοι, είναι ούλοι
μες το κάμα του Ιούλη...

Ο θρόνος του Δία

Ψηλά στα ουράνια και σε λάμπων αιθέρα, στέκεις συ ω θρόνε του μεγίστου των θεών, που ατενίζεις τις τύχες των θνητών, σαν υφαίνουν την ευνομία των ή τις πράξεις τις ηρωικές των και μεταβαίνουν από το σύμπλεγμα του Ωρίωνος και του Κυνός εις την αγόρευσιν και την σπατάλην του λιγοστού τους χρόνου, εισερχομενοι εις οδούς λαμπαδιζουσες υπό τις φωνές του Παρμενίδου που με το άρμα του συμπλέκει το ειν του λόγου και κομψά αποστέλλει τους ήχους του πατρώου των υψίστων τόπων.
Στολισμένε υπό νεφέλες, στέρεε και δεινοκράτιστε, λαξευμένε και αρμονικέ υπό αναλογίες χρυσίζουσες, αναμένω σε τη λάμψην σου, στης Πελασγικής των Δαναών συνέχεια…

Όνειρα πυθμένος

Ίσως τα όνειρα να ξέρουν οτι τα πάντα είναι ποτάμια που στερεύουν, και διαλέγουν τον δρόμο που απρόσκοπτα προβλέπουν, βαθειά μες τη ψυχή τον τελικό πνιγμό ατέρμονα, γυρεύουν.

Ερινύες...

Κι ήμασταν νέοι και όμορφοι σαν το φως και το νωπό το χιόνι

και κατεβήκαμε στις ερημιές του κόσμου,

να ζήσουμε την στέρηση,

μπλεχτήκαμε και πήραμε τον δρόμο σου Ορέστη...