Ασύμμετρα διάκενα...

Το κοράκι ξαπόστασε στο κλαδί της μοίρας...
Ανάμεσα στον πέτρινο χρόνο και τη χαραμάδα προς την ελευθερία άδραξε την ευκαιρία και σκέφτηκε το μεσοδιάστημα...εκεί που όλα αμφισβητούνται και υπόκεινται στο υπαρκτό και το φανταστικό, εκεί που όλα ζουν σταματημένα και ταυτόχρονα αεικίνητα, σε αυτό το χώρο ορίζει τη στιγμή του...είναι το πέταγμα προς το αιώνιο τίποτα, στο κενό της αδέσμευτης επιλογής, είναι η παραμονή στη μορφή του ορατού, δίλημμα σκιάς και ταύτισης με τον παλαιό κόσμο και τις ανάγκες αυτομόλησης στην εξορία του ποτέ...
Το Άγνωστο της απορίας...
μια κυκλοφέρουσα ερώτηση που η κατανόησή της οδηγεί στο γεφύρωμα της συνοριακής απάτης...δεν υπάρχει εμπόδιο για τον ορισμό της παρανοικής πράξης, μόνο ενα πέταγμα προς την είσοδο της απόλυτης κυριαρχίας...και το κοράκι σωπαίνει ακολουθώντας τη μετανάστευση της άκαρπης σποράς...
Ιδού το μεγαλείο...

Ωδή στον Άδη...

Άνοιξη ευώδιασε...
Τα μαυρισμένα αγριολούλουδα ανθίζουν και η νεκρή φύση ανασταίνεται μες το θάνατό της...
έκοψα και φύλαξα τα καλύτερα, με τα χλωμά τους πρόσωπα και τους σκουρόχρωμους τους μίσχους...
μυρωδιά θανάτου που έρχεται...τέτοιο μωσαικό καταραμένο είχε χρόνους πολλούς να με συνθλίψει...κοίτομαι στο βάραθρο της αλήθειας σαν το μόνο λευκό χρώμα του τοπίου...για να ξεδιακρίνω τη χαρά της θλίψης ξάπλωσα σε στρώμα αιώνιο με μετάξι χθόνιο...η θέα συνταρακτική...τι ομορφιά που απλώνεται τριγύρω, τι σιωπή αλαργινή σαν φθάνει μες τη σκέψη μου το θρόισμα του ανέμου, αυτού του νηνέμιου σαγηνευτή που ερωτοτροπεί στο κάλεσμα του λαξευτή εφιάλτη, που σπαράζει στα σκαριά του αγέραστου μουσηγέτη, του ταξιδευτή του μακάριου ωκεανού...
Θαρρώ πως η στενοχώρια ξεπέρασε τα πάθη και αφέθηκε ο ύπνος της σαν έρημη σαγήνη, που όπως και αν την προκαλώ, με όποιον τρόπο και αν την προσελκύω, σωριάζει στα λυπόψυχά την άναστρη ματιά της...που έχει για οδηγό τη βάρκα της στυγός, σαν ατενίζει ακίνητη την άναρχη αρχή της και κορυφώνεται αλύγιστη σαν έρμη καταδίκη...που με σκορπάει απατηλό, σαν με τυφλώνει το ισχνό, της θέας το μέγα σκότος...
και έσκυψα και φίλησα της γης το θείο λιβάνι...

Βήματα πεπρωμένου...

Σε αντίκρυσα στο στένωμα του δρόμου...

να περνάς σαν ανοιξιάτικη ανάσα, σαν κάλεσμα του πεπρωμένου...τόσο συχνά να βλέπω τη μορφή και να μη τη νιώθω, τόσες αυγές να μνημονεύω τα δυο σου γήινα μάτια, δροσοσταλίδες να φέγγουν λαμπυρίζοντας τα όνειρα τα μαύρα και τώρα η επετειός μου φύλαξε το φιλί...το δωδέκατον της τρίτης, αυτό με σημαδεύει...εκεί που όλα χάνονταν, ξανά με τη φωνή σου μνημονευονται στο στένωμα του δρόμου, μα ναι...
εκεί ήταν που άκουσα στο ίδιο μέρος την πρώτη, την αληθινή, τη φωνή του μέσα που γνωρίζει οτι δεν θα 'ρθει, ο έρωτας πιο κρυστάλλινος και ας ειν' και μιας ημέρας...που γάργαρο ξεχύθηκε το πάθος του φιλιού του και ύστερα πως χάθηκε η ψυχή στην άδεια ημέρα, που όσο και αν προσκύναγα χαρά δεν θα μου ερχόταν, μα τώρα σαν σε ξέχασα μου έστειλες το άνθος...που 'χει για άρωμα μεθυστικό το όμορφο που ειν' δωσμένο...

Είναι σαν θάλασσα η μούσα μου, τη νιώθω σαν ταξίδι με το χέρι τεντωμένο...για ν'αγγίξω το μοιραίο της το μήπως...

Αβέβαιη προσμονή

Σε νιώθω ανεξήγητα κοντά και επιλέγω να ταξιδέψω για να διαβώ κάθε προσμονή ζωής...
και φεύγω τώρα, να συνεχίσω στη βροχή, σε κάθε δάκρυ που μου φέρνει τη στιγμή, αυτήν που θα ήθελα να αγγίξω...
μες το μυαλό μου...υπάρχει ο ρυθμός, που προκαλεί της αναγέννησης το φως, κοιτάζοντάς με απορημένα...
Έλα...στη μοναξιά μου και ζήσε την ατέρμονη χαρά μου, γιατί δεν μπόρεσα να εξηγήσω σε κανέναν τα λόγια που διαφύλαξα για εσένα...
Προσήλθαν οι ώρες και πέρασαν οι εποχές, χαριζοντάς μου αβέβαιες ευχές που δεν μπορώ να εκπληρωσω...
Και νυχτωμένος στην αυλή, διώχνοντας κάθε ηδονική σκηνή σε κρατώ εξευγενισμένα, και δωρίζω σε εμένα το μόνο αθώο ψέμμα που με έφθασε στο όνειρο, σαν βίωσα εσένα...

Σοφία αναλάμπω στο τόλμημά σου...

Σαν αναμμένει μέσα μου η σκέψη, μια βλεφαρίδα μόνο απο το φως σου αντικρύζω, και είναι η μαγεία της ματιάς σου μια ζωή που δεν ορίζω, όσο τα όνειρα μου στέλνουν τη λαχτάρα της μορφής...
Και το αβέβαιο απόψε λογαριάζω της αφής σου, σαν στέκεσαι μοναδικά σαν μια ελπίδα
της αυγής μου, που τριγυρίζεις σαν ευχή που νοσταλγούσα εγω μαζί σου, την κάθε άνοιξη που πρόσμενα να φέρνεις λατρευτά...
Σε προσεγγίζω και κοντά σου είναι που νιώθω μια ανάγκη, να σου μιλήσω με τις λέξεις που θυμίζουν την αγάπη, αυτήν που θέλοντας να φτάσω και με στέλνεις σε άγιο βράδυ, τυλιγοντάς με στις ανάσες που με έζωναν καιρό...

Δώδεκα οι ημέρες και καρτερούν οι χτύποι, οι δρόμοι μας μονοιάζουν ή τώρα μας διχάζουν...;

Βήμα στερνό και απάτητο...

Σεισμός...
Η αστραπή που σκάει στη γη...

Χτυπάει με δύναμη φοβερή το σκότος του μυαλού μου...
Ολημερίς με κυνηγάει...και πίσω μου στάχτη πετάει...και κοντοστέκεται η θέληση στης νιότης το γκρεμό...Πως σε αναζητώ, πως σε προκαλώ...εσύ αντίκρυ μου σαν ερθεις στο χτύπο της ζωής χορεύεις...

Αν είναι της ώρας γιατρικό ο πυρετός που ανεβαίνει, μέσα στης πάλης το λυγμό σαν λεβεντιά με περιμένει...

Λάμψη απροσδιοριστίας

Σαν κοίτομαι μόνος μες το ρυθμό της νύχτας ακούω τα πάντα...
Σαλεύω τη σκέψη μου και πλησιάζω σε ώρες δύσκολες σε αυτό που με γυμνώνει.Λέω την αλήθεια τέτοιες στιγμές, παθιάζομαι απρόοπτα και γίνομαι ειρμός...Αναμμένω την ίδια την αίσθηση κοντά της να με πάρει.Αραδιάζω τα φρόνιμα και κρεμώ στον τοίχο της καρτερίας το μόνο που δεν δέχτηκε να με αποκοιμίσει, την κρυφή μου λέξη...
Δεν θα μαρτυρήσω πουθένα αυτό που απασχολεί τη μοίρα και το καημό, οφείλω να κρατήσω κειμήλια τα βρώμικα δωμάτια της ντροπής και της νιότης, σε αυτά όπου η απόλαυση ξεπερνά τις κάμαρες της νόησης και της ελευθερίας.
Κοιτώ στο πλάι και αντικρύζω το ρολόι...Ο χρόνος περνά και τα λεπτά που χάνονται θυμίζουν τη μορφή...Μια ατέρμονη και μισοσκοταδιασμένη ευθύνη με κρατάει απόψε για άλλη μια φορά στα πατήματα τα οριστικά και τα θαμμένα...Εδώ βρίσκομαι, μου ψυθιρίζει...Είμαι η φωνή του ρυθμού που θυσίασες απόψε, είμαι η κόγχη όπου ξέχασες να αναζητήσεις το μόνο πράγμα που σε έκανε να τολμήσεις προκλητικά...Έρχομαι να σε ντύσω, ετοιμάσου άγνωστε να παλέψεις για να βιώσεις τον πόνο του ερχομού...
Όμως δεν φοβάμαι...Και τι που έψαξα στα πιο βαθιά υπόγεια μαζί με την ορμή του απροστάτευτου, που πέρασα τόπους με κοράκια που τραγουδούν το πέρασμα του, εδώ θα παραμείνω!
Θα σείω τη γη ολόκληρη και θα'χω για μάρτυρα πιστό την αστραπή και τη ματιά μου, περιμένοντας να ανέβω στις παρυφές της και να την αγγαλιάσω όπως δεν τόλμησε κανείς...
Μα η μέρα έρχεται...Τι πραττω και τι αποφασίζω;Σκούριασε και το ρολόι, πάγωσαν οι δείκτες, σταμάτησε η ανάσα,το δωματιο αδειασε...
Φεύγω...