Π

Τέτοια έννοια δύσκολα εξηγείται...
αρχίζει και τελειώνει σε όλα, επίσης μουσικό όργανο γίνεται, μεταμορφώνει τον αγέρα και δια μέσου συμπλέγματος οδηγεί το χορό έκφρασης σε αιώνιο αγκάλιασμα γης και ουρανού...
μπορεί να πάρει μορφές αναρριχώμενες αλλά και ανθισμένες, σαν ταξιανθία που οδηγεί χρώμα σε ρυθμό νέκταρ...
το φυλαχτό που μου έδωσε στέκει εμβληματικά πλάι σε μορφές λεόντινες, καμωμένες απο ασήμι και χρυσό, λάμψη που αφυπνίζει την θέληση για τη ζωή τη λατρευτή, αυτήν τη μία, τη μοναδική...
πνοή μες την πνοή, ουσία μες την ουσία, ενθύμιο το δέσιμο της μέρας που ποθεί...να της χαρίσω κέντημα λυτρωτικό, το δέρμα να φυλάττει...

Ειρωνία...

Πολλοί αντίκρυσαν τον αυτόχειρα το απόγευμα εκείνο...
Όλοι τους είπαν οτι επρόκειτο για εξαίρετο νέο με σπουδές και ευγένεια, με σύνεση και αξιοπρέπεια, σκεφτόμενο όμως...
ποτέ κανείς τους δεν ξεχώρισε τι σκέψη τον διακατείχε όταν περπατούσε με το κεφάλι γυρτό και καλημέριζε τους γειτόνους του, όταν έξαφνα τον ξυπνούσαν απο τον κόσμο που έπλαττε κάθε φορά...τα μυστήρια δικά του και οι ιδέες του οι λαμπρές...
εγώ όμως σαν περαστικός πρόσεξα το χλωμό του πρόσωπο...τι γελοία έκφραση κρατούσε και όταν το γράμμα το περιβόητο μου είπαν τι γλώσσα περιείχε ξεστόμισα "τι άγουρο μυαλό, τι όμορφο στόμα"...
στη σημερινή εποχή όπου όλα λάμπουν, αυτό το κακόμοιρο πλάσμα να επιλέξει μοίρα σκοτεινή...και οι γονείς...οι άμοιροι γονείς τον περιβάλλουν τώρα με χέρια άκαμπτα...
ποιος να πιστέψει το παραμύθι που όριζε απο μικρός, όταν νεράιδες με πορφυρά μαντήλια του έταζαν αλλά του έπαιρναν το κάλλος της ψυχής...το βλέπω ακόμα και τώρα στο κουρασμένο του πρόσωπο, αυτό που η ψυχή του κάποτε δώριζε...
κενό τον άφησαν, του πήραν τη λέξη τη στερνή...τι άψυχη σιγή, τι κρίμα, τι ντροπή...
πολύ νέος ήταν τελικά...
τον ζηλεψα...

Εν Αθήναι, πρώτη του Μάη...

Πρόβλεψη...

Ποιος θα έρθει να με πάρει...πες μου ποιος...
που κάθομαι στο τίποτα και αιμορραγώ...
μαύρα περιστέρια στήνουν περίλαμπρο χορό, κοπιάζουν για ν' αρπάξουν το σώμα το φρικιαστικό...
μόνος στη στεριά, μόνος στη θάλασσα, μόνος και στο Τίποτα σαν άμορφο στοιχειό...
τελειώνει το αίμα, στερεύει η πνοή, ασφυγκτικά με περιβάλλει η ώρα της θανατερής...

Έλα Άδη να τσουγκρίσω μαζί σου το ποτήριον της γιορτής...

Αφανίζομαι...

Πέταλα καταγής...

Ένα λουλούδι κείτεται στο πράσινο λιβάδι, δίπλα σε άλλα που κρυβουν μπουμπουκια στον μισχο τους...πρόλαβε και άνθισε μες το χειμώνα και τώρα μαραίνεται απ'του χρόνου την απώλεια...στο ψυχος και στη σκοτεινιά άνθιζε ολημερίς, πάνω στο κρύο χώμα όπου νεκρή γη, ξεψυχισμένη, περίμενε του ουρανού το δάκρυ...
τώρα που έαρ ευωδιάζει παντού διάλεξε να ξεπλύνει το χρώμα του στην άγια γη και να ενωθεί με την αιώνια επιλογή...εκεί που κατοικούν κρίνοι πολλοί, δεν άφησαν να ριζώσει, να απαλύνει την ψυχή, να γίνει δέντρο πολυετές, να καρπωθεί την ηδονή...
όταν η εικόνα σε τοπίο μέθης μετατραπεί, εκείνο θα βρει την ώρα να αφανιστεί...
Διότι επιζήτησε το άνθος της προσμονής, να ενωθεί, μέσα στο νέκταρ του το ένα να συμβεί...
ποτέ άλλο κανένα δεν ήθελε μαζί, μόνο το σπάνιο, το ζηλευτό που λάμψη αλλού αναζητεί...
το ξερίζωσαν απο ψυχής και τώρα οι ανύπαρκτοι, περίεργοι καιροί, το στέλνουν να σαπίζει στο μνημόσυνο που καρτερεί...

Το φιλί σου...

Αφρώδης οίνος με γεύση συνδυαστική, φρουτώδη, με σπάνια πρόσμιξη εξωτικής λιβυκής απόλαυσης τριγυρισμένο απο λατινική απόκριση και ηλιούλουστη ασβεστολιθική διάταξη...εισερχόμενο στις κοιλότητες του ανεξερεύνητου κόσμου προσδίδει μέθη σαγήνης αποκαλυπτικής, επικαλυπτόμενης γευσιγνωσίας και ευγενικού καλέσματος λήθης...
συνειδητοποιώντας το ανώτερο σύνολο δαμάζεις την αστείρευτη θέληση για το λατρεμένο Όν και βαδίζεις στο σοκάκι της ηρεμίας λουσμένος απο το φως της ύπαρξης που θέλησε να σε πλησιάσει...

Αμήν...

Θάρρος...

Πλησιάζει η έξοδος...

Και πως τυφλώνει το φως...

Μυστικό παντοτινό, φυγαδεύω μαζί μου απαντήσεις και στοχασμούς σαν βρήκε η ώρα την μεγάλη ανάγκη...

Ηλιακή κάθαρση...

Σαν ήλιος ξεχωρίζεις ψηλά απο τα σύννεφα, είσαι πιο πάνω και απο τον ουρανό...
και καθώς δύεις σταματά ο χρόνος και απλώνονται τα χέρια μου στο άυλο φως, για να σε αγκαλιάσω...
και όταν κρατώ το ασβεστο φως ζεσταίνονται τα φυλλοκάρδια της ψυχής μου και υψώνεται η ομορφιά σαν ομορφιά αγνή...
εσύ, μούσα του ουρανού αρμενίζεις σε νεφέλες και ταξιδεύεις με τη βοή του ανέμου στα μέρη της αληθινής επαφής και απρόσμενοι σαν μοιάζουν οι χειμώνες που πέρασαν, τώρα σκορπίζεις ζωή στο πέρασμά σου το αιθέριο σαν την ανάσα της ζωής σου...
και προσμένω την υπαρξή σου...προσμενω τον τελικό προορισμό...προσμένω εσένα...