Προειδοποίησις

Εννέα χρόνια...
Πάει καιρός, Μαρία Νεφέλη.
Πάει καιρός, τόσος οδυρμός!

Σ' ακολουθούσα σαν μια καρφίτσα και κρεμόμουν από τις λέξεις των χειλιών σου να βρω κάποια αλήθεια,
σαν με στοιχειώνει ακόμα εκείνο το βιβλίο, ιερή βίβλος κρυμμένη θαρρώ μέσα σ' έναν κόσμο ειρωνικό...
Πουκάμισο αδειανό του ποιητή σου τα οράματα, όλα για τέτοια μιλούσες και θορυβούσες,
τις γειτονιές ολάκερες με την μορφή σου
και η φωνή σου διαμάντι καθαρό έπλεκε κύματα με τον καπνό...

Μιλούσες για αίσθηση, μιλούσες για έργα θαυμαστά
και το τσιγάρο σου, καύτρα σαν γινόταν έκαιγε όλα αυτά
σαν κάθε φορά, της λογικής σου κάθε φως γινόταν σκοτάδι ανήμπορο.

Και έφυγες Μαρία Νεφέλη,
Δίχως μια λέξη - ενώ γεμάτη λόγια ήσουν -
Και μετά σκόρπισες αίσθηση και σκέψη σε άλλους δρόμους,
άλλοι κομπάρσοι αφέθηκαν στον εντυπωσιασμό.

Και απ' το πολύ πιοτό,
Καθάρισε η μνήμη μου και έγινες σιγή,
σαν το κρασί που όταν ξυπνάς και η ευφορία έχει φύγει, ξεχνάς και κάθε ατόπημα που ήταν μοναχό...

Wishes

Wishes for the unknown and any further dream, like waves that we can never taste and reach,
the wind is blowing opposite of our direction and the signals are sending us a new fake temptation... Utopia exists to those that always wish
everything they can't even reach...

Αναστηθείς Αντίνοος

Όλοι μαζεύτηκαν για να δουν το νέο. Την είδηση αυτή που ήταν θρύλος και ομορφιά για να ορίζεται το μέτρο και η ελληνική μαρμάρινη λαλιά.

Ο Αντίνοος, κρυβόταν για πολύ καιρό σε στοές και υπόγεια διψασμένα – αφηνιασμένα - από του χρόνου την αμέλεια και την ανέχεια ενός κόσμου που τον ξεπέρασε, όταν την ομορφιά απέρριψε για έναν δρόμο ουτοπικό.

Δεν είναι η ομορφιά το θέαμα των θνητών;

Κοιτάξτε τους! Εξέχασαν τι είναι το κάλος, κοιμόντουσαν ύπνο τον πιο βαθύ... Τα πρόσωπα τους σάστισαν από αυτό που οι ίδιοι προσπέρασαν με αδιαφορία και ένα ρίγος θαυμασμού μα και αιώνιου παραγκωνισμού... Σα να μην πέρασε μια μέρα ο έφηβος φώναξε ψηλά “Αγέρα και Ήλιε που το πρόσωπο μου στολίζεις ξανά, έλα και για πάντα μείνε, δεν θα γεράσω σε κανενός τον αντί νου.

Η ομορφιά μου μου χαρίστηκε και τόσο γρήγορα σαν σβήστηκε δεν ζήτησα πράγματα πολλά μόνο μια δόξα που από παλιά, σέρνει ανθρώπους και σκορπίζει λογικές μακριά από υλικές υποταγές...

Είδα το φως ξανά τρανά και θα μείνω για πάντα ζωντανά για να θυμίζω αυτό που κάποτε θάψατε και του στερήσατε τον τρόπο για να ζει...

Σηκώστε με ψηλά... Ενδύματα δεν φορώ γιατί επέλεξα το ζην το ελληνικόν...

Και η χαρά μου πιο μεγάλη μες τους αιώνες μέσα για την σημερινή σας ελευθερία. Διότι αν και εγώ ήμουν δεσμώτης, εσείς είστε που τα δεσμά σας κόψατε και επιτρέψατε να ζω ανάμεσά σας, ευγενής..."

Αποκομμένος

Στα Πάταλα βρέθηκα βρεγμένος, μακριά από την πανελλήνια εκστρατεία...

Στα λιβάδια των γυμνοσοφιστών με ρούχα σαπισμένα από τους μουσώνες και με λίγο κρασί σε έναν αμφορέα ιωνικό.

Και τι κέρδισα από τα τόσα πλούτη και τα λάφυρα, τι να αγοράσω σε αυτή την έρμη γη...

Ξέμεινα από ανάγκη και ο σκοπός μου έγινε σκοπός διονυσιακός...

Ξέμεινα και από ιδέες... Τι να κάνω σε έναν τόπο με νερό θολό;

Μακάρι ο Ορφέας να γυρόφερνε εδώ, μακάρι οι Μούσες να μέτραγαν το χρόνο που μικραίνει συνεχώς... Σε αυτή την έρμη γη...

Στα Πάταλα φωνή μηδενική, ούτε ο πανικός δεν έφτασε ως εδώ...

Το τέρας του τείχους

Έμεινε ο τοίχος δίχως αρώματα, ειν' άδειος τοίχος με ψευδαισθήσεις,

είναι σαν χτύπος που χάθηκε πρόωρα χωρίς καημούς και αναμνήσεις,

και ένα τέρας στον τοίχο εμφανίζεται, είναι η πνοή που ξοφλάει την λύπη,

μια καρτερία και ένα φέγγος που πνίγεται, γίνεται έρμαιο σε γκρίζα ομίχλη

Μίλησε χθες σαν ποτάμι που φλέγεται, ούτε σημάδια να μην λογαριάζει,

δεσμούς και οράματα γίναν κατάλοιπα, σαν κάθε τόπο που αφήνει σημάδι,

Είναι ένας τοίχος σαν τείχος που ορθώνεται, μπροστά σε κέλυφος που είναι μελάνι,

Να το στοιχειώσεις μονάχο δεν γίνεται, ψέμα θα ραίνει την κάθε του πλάνη

Κλειστό απέραντο

Είμαστε μέσα σε έναν ωκεανό με όρια και κολυμπάμε...

Νομίζουμε ότι έχουμε τον έλεγχο μα τώρα δεν μιλάμε,

Για όνειρα που αντιληπτά δεν έγιναν,

για ειρμούς και ψευδαισθήσεις...

Σαν όλες μας τις ενδείξεις, που αντιπαλεύουν τη μία όχθη με την άλλη

Και μας γεμίζουν με νερό βαθαίνοντας την δυσκολία μας την κάθε ακτή να δούμε

να κολυμπούμε ασταμάτητα, κοπιαστικά, να δένουμε το κορμί μας,

ριζωμένοι στον βυθό να μην μπορούμε να δούμε ούτε εικόνες της στεριανής θεάς,

μα ούτε και τον βυθό...

Να είμαστε μάρτυρες της ανάμνησης που κάθε λεπτό σαν χάνεται,

ξεχνώντας την γη και την ακτή που μας δίνει την όμορφη ακμή

και την επιλογή τα πόδια μας να στερεώσουμε και να υψώσουμε,

το ανάστημα μας μέχρι τον ήλιο, τα χέρια μας να ενώσουμε...

Μα φθάνοντας μόνον ένας στην ακτή φώναξε "Στάχτη είναι η ζωή"!

Πως μας αντέστρεψαν τις λογικές και τις ιδέες, τις πλάνες μας τις ειμαρμένες,

Στεριά δεν υπάρχει! Ένα όριο μονάχα με ολίγες πέτρες και ένα χείλος αδειανό...

Και το νερό αυξάνεται, τελειώνει την ακτή...

Οι πέτρες βότσαλα γίνονται και οδηγούνται στον βυθό...

Ας επιστρέψουμε λοιπόν, στον κόσμο θαλασσοδέρνοντας στο κύμα,

με την γροθιά μας, μαύρο κύμα...

Και σήμα η ψυχή μας, στις ακολουθίες των νεοφερμένων φάρων τη σιγή...



photo © Julia Zakharyan

Περί έρωτος

Το άγνωστο γίνεται γνωστικό όταν ξέρεις τι αποζητάς
Οι ποιητές λέγοντας τα αυτά, οι αληθινοί, πεθαίνουν μόνοι
Χρειάζεται και η ποικιλία, από όλα έχουμε και το φρονούμε
Υπάρχουν οι εξαιρέσεις, υπάρχουν και οι κανόνες
Τα συντρίμμια πολλές φορές είναι και ο σκοπός
αφού το τρίτο χέρι όσοι κυνηγούν, δεν θα το φθάσουν και θα σιωπούν
θα μαρτυρούν μα θα ακούν...