Προειδοποίησις

Ένα καράβι είναι η ζωή που έχει στεριά σαν ξέρα και θάλασσα για να παλινδρομείς στα έμορφα τα ξένα...

Ανάσα καλπασμού

Μαύρο άτι με λευκό σημάδι...

Θεσσαλικά καλπάζει στον κάμπο...

Άπιαστο και δυνατό, μόνο για έναν προδικάζει,

το μέλλον του τρανό· σε κάθε πεδίο καταδιώκει και νικά...

βασιλικά τα γκέμια έχει, διάδημα ευγενές και προχωρά,

στην πλάτη του τον άνδρα φέρει που το εδάμασε και το θαυμάζει,

κι ύστερα, σε λίγο καθώς κοπιάζει, λυγάει κάτω και ξεψυχά,

χρόνια και μήνες κρατούσε το αστέρι, τον ήλιο τον ίδιο,

σαν πρώτο που ξέρει, ότι ο χρόνος δοξάζει και δεν γυρνά...

Πόλη να ξέρει και ο κόσμος που ρέει,

στην Βουκεφάλα Αλεξάνδρεια, να το τιμά...

Sea memories

Oh deep blue sea,

like the senses are passing by,

through my mind and the echos of the past,

coming closer to the eternal silence,

giving light and calmness to the dream,

letting away the spirit of the long journey,

and becoming guide into my mind,

leading inside my logic every shiny moment,

hugging the mystery of the lonely path,

full of tastes and mysterious voices...

Χαραμάδα

Έκλεισα ξανά τα μάτια, εκεί που η θλίψη γίνεται...

έρημος στα άδεια βράδια και σαν σφαίρα ρίχνεται...

στο δικό μου μονοπάτι με πικρίες και καημούς...

οδηγήθηκα και πάλι... σ' άλλους διάδρομους ψυχρούς....

Ήταν να ζήσω τη ζωή και ξαφνικά με βρήκε...

σαν λυχναράκι να κοιτώ, μέσα στο φως που μ' ήβρε...

ήταν να ζήσω τη ζωή και ξαφνικά χαλάζι...

σαν το σκαρί της εποχής που συνεχώς αλλάζει...

Πέρασμα σιγής

Φτάνει μόνο αχ να σε κρατήσω...
Τα λόγια είναι πυρετός... Τα αισθήματά μου ποταμός...

Και η ψυχή...
Σαν κυνηγά το δάκρυ...
Ω! Το δάκρυ...

Είναι δισταγμός...

Έρμος

Δεν υπάρχει λόγος να προσποιείσαι σε έναν κόσμο που δεν νοιάζεται για εσένα...

Να δείχνεις το πρόσωπό σου, όποιο και αν είναι...Δίχως καθρέφτες και χρώματα τρεγμένα...

Τα τζιτζίκια τραγουδούν και το καλοκαίρι μικραίνει...Τι κάθεσαι και αναμένεις σε έναν τόπο δίχως βοή; 

Βγες και ανέπνευσε όσο δίκαια προλαβαίνεις... Περπάτησε και μύρισε, όσο μέσα σου αναμένεις...

Το άρωμα της άνοιξης που κράτησες και υπομένεις, ταξιδευτή της μοίρας μην έρχεσαι και υποφέρεις...

Υπάρχουν μονοπάτια στο μυαλό σου ορκισμένα...Υπάρχουν και οι ρυθμοί που σε οδηγούν στο ρέμα...

Μην σκέπτεσαι τα λόγια τους, γεμάτα ύβρη οργισμένα...

Άδραξε το όνειρο και βγες κόντρα στο ψέμμα...

Κάμωσε την αίσθηση και γίνε οδηγητής...

Άπλωσε τα χέρια σου και γίνε αισθητής!

Δεν υπάρχει λόγος να προσποιείσαι, τι άσκοπα ζητείς;

Ο κόσμος φτιάχτηκε σήμερα για να είσαι ο γητευτής!

Λήθη

Σαν πηγαιμός που όρισε το απρόσμενο κενό,
στο άστρο που επέστρεψε το φως απέπλευσε-
ουράνιο άγγιγμα αστείρευτο και όνομα κρυφό,
το ανεμοδαρμένο σώμα του, απρόσωπο και ατέλειωτο 
ως ήλιος φυγής και λύτρωσης, υφαίνει λογισμό.