Το τέρας του τείχους

Έμεινε ο τοίχος δίχως αρώματα, ειν' άδειος τοίχος με ψευδαισθήσεις,

είναι σαν χτύπος που χάθηκε πρόωρα χωρίς καημούς και αναμνήσεις,

και ένα τέρας στον τοίχο εμφανίζεται, είναι η πνοή που ξοφλάει την λύπη,

μια καρτερία και ένα φέγγος που πνίγεται, γίνεται έρμαιο σε γκρίζα ομίχλη

Μίλησε χθες σαν ποτάμι που φλέγεται, ούτε σημάδια να μην λογαριάζει,

δεσμούς και οράματα γίναν κατάλοιπα, σαν κάθε τόπο που αφήνει σημάδι,

Είναι ένας τοίχος σαν τείχος που ορθώνεται, μπροστά σε κέλυφος που είναι μελάνι,

Να το στοιχειώσεις μονάχο δεν γίνεται, ψέμα θα ραίνει την κάθε του πλάνη

Κλειστό απέραντο

Είμαστε μέσα σε έναν ωκεανό με όρια και κολυμπάμε...

Νομίζουμε ότι έχουμε τον έλεγχο μα τώρα δεν μιλάμε,

Για όνειρα που αντιληπτά δεν έγιναν,

για ειρμούς και ψευδαισθήσεις...

Σαν όλες μας τις ενδείξεις, που αντιπαλεύουν τη μία όχθη με την άλλη

Και μας γεμίζουν με νερό βαθαίνοντας την δυσκολία μας την κάθε ακτή να δούμε

να κολυμπούμε ασταμάτητα, κοπιαστικά, να δένουμε το κορμί μας,

ριζωμένοι στον βυθό να μην μπορούμε να δούμε ούτε εικόνες της στεριανής θεάς,

μα ούτε και τον βυθό...

Να είμαστε μάρτυρες της ανάμνησης που κάθε λεπτό σαν χάνεται,

ξεχνώντας την γη και την ακτή που μας δίνει την όμορφη ακμή

και την επιλογή τα πόδια μας να στερεώσουμε και να υψώσουμε,

το ανάστημα μας μέχρι τον ήλιο, τα χέρια μας να ενώσουμε...

Μα φθάνοντας μόνον ένας στην ακτή φώναξε "Στάχτη είναι η ζωή"!

Πως μας αντέστρεψαν τις λογικές και τις ιδέες, τις πλάνες μας τις ειμαρμένες,

Στεριά δεν υπάρχει! Ένα όριο μονάχα με ολίγες πέτρες και ένα χείλος αδειανό...

Και το νερό αυξάνεται, τελειώνει την ακτή...

Οι πέτρες βότσαλα γίνονται και οδηγούνται στον βυθό...

Ας επιστρέψουμε λοιπόν, στον κόσμο θαλασσοδέρνοντας στο κύμα,

με την γροθιά μας, μαύρο κύμα...

Και σήμα η ψυχή μας, στις ακολουθίες των νεοφερμένων φάρων τη σιγή...



photo © Julia Zakharyan

Περί έρωτος

Το άγνωστο γίνεται γνωστικό όταν ξέρεις τι αποζητάς
Οι ποιητές λέγοντας τα αυτά, οι αληθινοί, πεθαίνουν μόνοι
Χρειάζεται και η ποικιλία, από όλα έχουμε και το φρονούμε
Υπάρχουν οι εξαιρέσεις, υπάρχουν και οι κανόνες
Τα συντρίμμια πολλές φορές είναι και ο σκοπός
αφού το τρίτο χέρι όσοι κυνηγούν, δεν θα το φθάσουν και θα σιωπούν
θα μαρτυρούν μα θα ακούν...

Απελευθέρωσις

Βακχικός! Τρία βήματα...

Βακχικός! Υστερικός!

Κραυγάζει την ανομία του και τυφλώνει την ματαιοδοξία του!

Ωσάν θεριέψει ο ρυθμός, τίποτα άλλο από τον καθαρμό!

Καθαρμός ο μέγας ναι!

Πανικός ο φόβος που οπλίζει την αναμονή...

Χορεύει και τραγουδά με ωδές αναμάρτητες!

Παλεύει και γυροβολά και πίσω δεν αγγίζει...

το διάκενο το ηρωικό και απλησίαστο, φωτεινό ήλεκτρο,

απλώνει την λογική και την σκορπίζει!

Βακχικός! Τρία βήματα...

Βακχικός! Υστερικός!

Κραυγάζει την ανομία του και φονεύει την ερμηνεία του!

Θέατρον

Εικόνες και μουσική διαύλου...

Τι να συμβαίνει άραγε σήμερα στο θέατρο;

Θα πάω να δω!

Να είναι πάλι ο Μένανδρος και να περιμένει χειροκρότημα;

Πολύ κόσμο βλέπω και τριγύρω...

Σαν περπατώ τόσο κραδαίνεται ο ρυθμός και η αίσθηση...

Ω ναι! Πως ξέχασα πως είναι όταν στο θέατρο πλησιάζεις;

Αισθαντικές είναι οι στιγμές του, σε παρασέρνει στον χορό του...

Τα μάρμαρα, η ξύλινη σκηνή, το δάπεδο, ο ουρανός!

Νιώθεις ότι φτάνεις το άστρο της ποίησης και το κατέχεις, άλλωστε οι μούσες προστατεύουν τον χώρο...

Είναι ιερός!

Πόλις δίχως θέατρον δεν είναι σωστό να υπάρχει!

Εδώ σαγηνεύει ο άνεμος τις δοξασίες του μυαλού... Εδώ αγγελικά οι κοινωνικές προσμίξεις γίνονται καρπός...

Με συνεπαίρνει το θέατρον, το είχα ξεχάσει!

Τόσο μακριά που ήμουν, πως να θυμάμαι τον εαυτό μου με τέτοιο φρόνημα αδειανό...

Τώρα όμως ποτίζω το πνεύμα με οίνο βακχικό και αναγεννιέμαι σαν ζωντανό περίγραμμα με σκοπό ζωτικό...

Εάν θέλεις να ελπίζεις, έλα στο θέατρο, άνθρωπος να μείνεις...

Παλμύρα

Ο αμέθυστος της ερήμου...

Η πορφύρα και το μεταξωτό μυστήριο συνυπάρχουν εδώ...

Και έξαφνα, μέσα στο πέλαγος της ησυχίας, βλέπω δρόμους και αγορές ακμάζουσες...

Ακούω τον αγέρα να σμιλεύει την πολιτεία της και οι μουσικές από το θέατρο κυριεύουν το μυαλό...

Διαβάινω ανάμεσα στις κιονοστοιχίες και ασθμαίνω τις χουρμαδιές, αφουγκράζοντας τις γλώσσες... Ελληνική, λατινική, αραμαική, αιγυπτιακή, περσική...Όλες ακούγονται εδώ...

Το παλάτι, η βιβλιοθήκη, το στάδιο, οι δρόμοι του Ιππόδαμου... Τα σοκάκια με τα μπαχάρια και τη σμύρνα, όλα άφθονα και όλα ζηλευτά...

Ο Αντίοχος είναι περήφανος για το δικό του στολίδι... Έχει μάτια μαύρα και επιδερμίδα σταρένια...Έχει στο βλέμμα της την πύρινη τη γνώση, η λαλιά της με αρμονία και βροντή υφαίνει κάθε νου σε ποίημα τρωικό...
Και με το στέμμα στα μαλλιά, πλησιάζει...

Είναι βασίλισσα... Είναι το πεπρωμένο της να ζήσει την ακμή μα και την απειλή...

Ενσαρκώνει την Ελένη και την Κλεοπάτρα... Και η Διδώ την οδηγεί στο άρμα της Φοινίκης...

Η Ζηνοβία περπατά και ο κόσμος χαιρετά την μουσική της... Γιατί μούσα είναι και την τέχνη ξετυλίγει σε κάθε έκφανσή της...

Ένας κόκκος άμμου αξίζει όσο χίλια καράτια σε αυτή τη γη... Καμιά τραγωδία και καμία ωδή δεν μπορεί να περιγράψει τις τύχες και τις εμορφιές της...

Και όμως...

Ποιος να περίμενε ότι οι κιονοστοιχίες σίγησαν και πέτρα έγιναν και το νερό σαν στέρεψε πήρε τις μυρωδιές και τα ρόδα της ερήμου μακριά... Θάβοντάς τα παντοτινά... Και η άμμος...Ολόχρυση άμμος... Αγκαλιάζει κάθε σύνορο και γίνεται σιγή...

Ο άνεμος τριγυρίζει και σαλεύει και μήτε πουλιά ακούγονται, μήτε και η φωνή της...

Ω βασίλισσα!

Ατενίζεις το λουλούδι της ερήμου για τελευταία φορά...

Τόσο περήφανα και όμως μάταια... Τι και αν είναι χρυσές, αλυσίδες είν' κι αυτές που σε περίδεσαν και σφράγισαν τον αμέθυστό σου καταγής...

Διαλεκτικά Α'

Ο υλισμός εγκλωβίζει το πνεύμα, οι ανάγκες οριοθετούν την αλήθεια, η απόκτηση δεσμεύει την ελευθερία και το συναίσθημα απανθίζεται στην ευδαιμονία της ατομικότητας.