Χαραμάδα

Έκλεισα ξανά τα μάτια, εκεί που η θλίψη γίνεται...

έρημος στα άδεια βράδια και σαν σφαίρα ρίχνεται...

στο δικό μου μονοπάτι με πικρίες και καημούς...

οδηγήθηκα και πάλι... σ' άλλους διάδρομους ψυχρούς....

Ήταν να ζήσω τη ζωή και ξαφνικά με βρήκε...

σαν λυχναράκι να κοιτώ, μέσα στο φως που μ' ήβρε...

ήταν να ζήσω τη ζωή και ξαφνικά χαλάζι...

σαν το σκαρί της εποχής που συνεχώς αλλάζει...

Πέρασμα σιγής

Φτάνει μόνο αχ να σε κρατήσω...
Τα λόγια είναι πυρετός... Τα αισθήματά μου ποταμός...

Και η ψυχή...
Σαν κυνηγά το δάκρυ...
Ω! Το δάκρυ...

Είναι δισταγμός...

Έρμος

Δεν υπάρχει λόγος να προσποιείσαι σε έναν κόσμο που δεν νοιάζεται για εσένα...

Να δείχνεις το πρόσωπό σου, όποιο και αν είναι...Δίχως καθρέφτες και χρώματα τρεγμένα...

Τα τζιτζίκια τραγουδούν και το καλοκαίρι μικραίνει...Τι κάθεσαι και αναμένεις σε έναν τόπο δίχως βοή; 

Βγες και ανέπνευσε όσο δίκαια προλαβαίνεις... Περπάτησε και μύρισε, όσο μέσα σου αναμένεις...

Το άρωμα της άνοιξης που κράτησες και υπομένεις, ταξιδευτή της μοίρας μην έρχεσαι και υποφέρεις...

Υπάρχουν μονοπάτια στο μυαλό σου ορκισμένα...Υπάρχουν και οι ρυθμοί που σε οδηγούν στο ρέμα...

Μην σκέπτεσαι τα λόγια τους, γεμάτα ύβρη οργισμένα...

Άδραξε το όνειρο και βγες κόντρα στο ψέμμα...

Κάμωσε την αίσθηση και γίνε οδηγητής...

Άπλωσε τα χέρια σου και γίνε αισθητής!

Δεν υπάρχει λόγος να προσποιείσαι, τι άσκοπα ζητείς;

Ο κόσμος φτιάχτηκε σήμερα για να είσαι ο γητευτής!

Λήθη

Σαν πηγαιμός που όρισε το απρόσμενο κενό,
στο άστρο που επέστρεψε το φως απέπλευσε-
ουράνιο άγγιγμα αστείρευτο και όνομα κρυφό,
το ανεμοδαρμένο σώμα του, απρόσωπο και ατέλειωτο 
ως ήλιος φυγής και λύτρωσης, υφαίνει λογισμό.

Δίαυλος

Το παράθυρο μισάνοιχτο και η δροσιά μοναδική...

Η εικόνα της αίσθησης αγκαλιάζει τη νότα του ανέμου...

Το κλειδί της άνοιξης καμωμένο από ιαχές πουλιών πεταρίζει σαν αγνοστόλιστο νέφος στην έννοια της μεγαλοσύνης του στιγμιαίου...

Φέγγει η ρόδινη αυγή, ασημίζει η σελήνη...

Η σμίξη του λυτρωτικού διέρχεται απο το σώμα και γίνεται αστέρας διαυγής και αφανής...

Καρτεράει το στόμα να τραγουδήσει στην σκάλα που υψώνεται στο στερέωμα της αλήθειας...

Σμίγει η φυγή με τη ζωή, σκαρφαλώνει στην πέτρα του ονείρου...

Αγναντεύει το σύνορό του, καταπιάνεται με τον ορισμό της σιγής...

Τα βήματα ζωγραφίζονται στον ορίζοντα...

Ανάληψη ζωοδόχων ψυχών...επιμονή των απύθμενων ειρμών...

Ανάσταση ευφάνταστων στιγμών...

Αυγή διαύλου φωτεινής επανένωσης του σημαδιού στη μνήμη...

Σκιές ονείρων οι πράξεις αισθημάτων...καλπασμός και αγαλλίαση στο αποτύπωμα του αλαργινού...

Το παράθυρο άνοιξε...

Πάγος αδιαπέρατος

Βλέπω φύλλα στο ποτάμι,

σαν ρυάκι η στιγμή...

που όλο κυλάει και σιωπεί...

σαν νότα φευγαλέα στο άκουσμα σιγής...

τρέμει το δάκρυ, ραγίζει και ποθεί...

φθινοπώριασε και ομίχλη ζει και βιώνει μοναχή...

κάποιο χάδι περιμένει σε κάθε μάρμαρο να βρει...

μία θέρμη που αγγίζει, στην καρδιά που αιμορραγεί...

να προσεγγίσει την άκαρπη βοή...

τα χέρια πως κρυώνουν και τις μνήμες ανταμώνουν...

Σαν ελπίδα σε μια λίμνη βρίσκεται κρυστάλλινο κορμί...

που παγώνει σαν μια λόγχη, εύθραστα τρυπάει τη λογική...

ένα βλέμμα δεν αρκεί, να στεριώσει προσμονή...

να ζεστάνει να κυλήσει και το δάκρυ να ζητήσει...

Σε στέρνο αδειανό...να νικήσει το κενό....

Στέλνει έναν κύκνο να πετάξει μοναχός..

Θέαση

Σ' απλωμένα πανιά με καρδιά που μεθά, αγγίζω το τραγούδι,
που ξανά μ' οδηγεί και χαρά μαγική στη σκέψη νοσταλγεί.
Να είναι λυτρωμός και ακρωτήρι προσμονής...
Να είναι άνεμος αγνός, στην ώρα που οδηγεί...
Το τραγούδι αυτό, να είναι σαν χαρά λουσμένο,
να είναι σαν κερί που φέγγει αγιασμένο...
Και κάθε που κινά στο λιβάδι στολισμένο,
να ευωδιάζει άρωμα σαν λουλούδι μυρωμένο...