Παγωμένος ωκεανός...

Αποδοχή καμμία και μόνος με ανοιχτά μαύρα πανιά συνεχίζω το ταξίδι...

επιβάτης του χρόνου είναι η νιότη που αργοσβήνει στο ξεθώριασμα της μνήμης...

μέσα στην ομίχλη, η πορεία μου σαν σβήνει...και φεύγω μακριά στα ξένα, να ξαναβρώ αυτό που λείπει...

Βλέμμα ψυχής...

Όμορφα τα μάτια σου...λαμπρές δροσοσταλίδες,
που φέγγουν στα έρμα βράδια μου, στις λέξεις που δεν είπες...

κι ύστερα άγγιξα στ' όνειρο τη κόρη που δε μ' ήβρε...



ολόκληρη η ολότητα σ' ολόγιομο φεγγάρι, μα δεν ήρθες...

Η απάρνησις...

Καταραμένος...λέξη αστραπής που σε σωριάζει...

καταλαβαίνεις το χαμένο σου κορμί και τη δίψα για αυτοκαταστροφή...δε μπορείς να σταματησεις εμπρός στο γκρεμό, θες να πάρεις φόρα και να πηδήξεις στο κενό της αθανασίας...μόνος και ξεχασμένος σαν ποτέ κανείς να μη νοιάστηκε για εσένα...ναι, για εσένα ταξιδιώτη της χώρας του ποτέ πλάστηκε άλλος τρόπος για να βιώνεις τη στιγμή της ολοκλήρωσης...τόσες φορές κρατάς στα χέρια σου τη δύναμη του ανέμου και αποφασίζεις να σκορπίσεις τη δόξα και την αιωνιότητα για χάρη της στιγμής...ο χρόνος θα ξεθωριάσει το έργο σου και η ανωνυμία θα σου τάξει καταστροφή ασυνειδησίας...και μέσα στο ανικανοποίητο σου θα βρεις τη μελαγχολική χαρά που άλλοι ονομάζουν πορεία σε τεντωμένο σχοινί, που σαν κόβεται βαστάζεις να κρατηθείς στην αρχή και έπειτα φωνάζεις αφανισμένος να αφανιστείς...
βήμα προς βήμα όλη σου η ζωή είναι ένα όνειρο σιγής...διάλεξες μια πορεία κλιμακωτή με άνοδο και πτώση τρομακτική, ανταλάσσεις το χιόνι με το μαύρο χώμα, λάμπεις σαν άστρο με άσβεστη δύναμη πυρός και γίνεσαι πουλί του θανάτου με εντολή να μη σεβαστείς ούτε το δώρο που σου έκανε η θεά...και άξαφνα φυσάει δυνατά, η σκεπή της μορφής σου γίνεται καπνός και θέλεις να επιστρέψεις πίσω...

μα πέρασε ο χρόνος...δεν σου απέμεινε τίποτα πλέον, ξυπνάς στο σκοτεινό δωμάτιο...
δεν φυσάει τριγύρω, τα χρώματα είναι δύο...μαύρο και λευκό...

Μετά το ηλιοβασίλεμα, το φεγγάρι αγνοφέγγει στη θάλασσα των αισθησεων με την Αφροδίτη να οδηγεί το δρόμο...

ετερόφωτος ο έρως της νυχτός...

Ηρεμία κάλλους...

Περιηγητή του ανέμου, με σκέψη νιότης στη θυμησή σου, άδραξε τα καλά ταξίδια στους τόπους του φευγαλέου σου μυαλού...
δοκίμασε να δαμάσεις τη πέτρα, να ενωθείς με το κύμα, να γίνεις ένα με το άστρο του ήλιου...να ανέβεις ψηλά, πολύ ψηλά στα σύννεφα του ονείρου, να σημαδέψεις τον τόπο της στεριάς, να αναρριχηθείς...και αμα στον προορισμό σου σκοπό δεν βρεις, τέλος μη βάλεις...μη προσπαθήσεις να αποτρέψεις το απρόσμενο της τύχης...φόρεσε στέμμα ολόχρυσο με μνήμες λαξευμένο, για να θυμάσαι οτι η θεά της λύτρωσης απόψε σου τάζει το ενα...

Κενό...

Πρώτη φορά το αίνιγμα παγίδευσε τη λύση...

η θάλασσα, το είδωλο σου, η ανάσα, η χαραυγή...

σκεφτομαι...

η άρνησις...

Αποκλεισμένος στο σκοτεινό φως...

Ανεβασμένος ψηλα στις κορυφές αντίκρυσα ένα λουλούδι... μέσα στα κυμάτα βασιλεύει θέρος, εκεί πάνω αγνό έαρ...απρόσεχτος και απροετοίμαστος ζήτησα να το κόψω, το ρώτησα..."είμαι για άλλους ανθρώπους" απάντησε, "για αυτούς που δε γνωρίζουν με ποιο τρόπο ευωδιάζω, πως λάμπω...για αυτούς υπάρχω να τους μαθαίνω την αλήθεια...για εσένα η μοίρα ορειβάτη της ζωής επέλεξε την άγρια εικόνα, κοίταξε τριγύρω και δες το τοπίο,μοναξιά...άκουσμα ανέμου...γιατί αποζητάς το όμορφο λουλούδι;μια πέτρα είσαι στη κορυφή που σ'αντικρύζει ο ήλιος και σε καίει, άφησε το να μαραθεί, δεν είναι για εσένα ο ευαίσθητος του μίσχος, ανήκει αλλού σου είπα...και τώρα σου ψιθυρίζω, οτι οι άνθρωποι των πόλεων θα το εξαφανίσουν...τράβα πες της κυράς οτι στη θάλασσα δροσίζει πολύ ο αγέρας μα και στον ουρανό η θάλασσα των αστεριών γαληνεύει τη ψυχή σου...μόνος θα ταξιδέψεις, μόνος...μη περιμένεις τη νεράιδά σου, για τους θνητούς μεριμνά η μούσα και μόνο...για εσένα ορίζεται η φύση η σκληρή, δάμασε την και επιβίωσε..."

μοναξιά στη μοναξιά σου απευθύνομαι!πλάγιασε μαζί μου!