Περί έρωτος

Το άγνωστο γίνεται γνωστικό όταν ξέρεις τι αποζητάς
Οι ποιητές λέγοντας τα αυτά, οι αληθινοί, πεθαίνουν μόνοι
Χρειάζεται και η ποικιλία, από όλα έχουμε και το φρονούμε
Υπάρχουν οι εξαιρέσεις, υπάρχουν και οι κανόνες
Τα συντρίμμια πολλές φορές είναι και ο σκοπός
αφού το τρίτο χέρι όσοι κυνηγούν, δεν θα το φθάσουν και θα σιωπούν
θα μαρτυρούν μα θα ακούν...

Απελευθέρωσις

Βακχικός! Τρία βήματα...

Βακχικός! Υστερικός!

Κραυγάζει την ανομία του και τυφλώνει την ματαιοδοξία του!

Ωσάν θεριέψει ο ρυθμός, τίποτα άλλο από τον καθαρμό!

Καθαρμός ο μέγας ναι!

Πανικός ο φόβος που οπλίζει την αναμονή...

Χορεύει και τραγουδά με ωδές αναμάρτητες!

Παλεύει και γυροβολά και πίσω δεν αγγίζει...

το διάκενο το ηρωικό και απλησίαστο, φωτεινό ήλεκτρο,

απλώνει την λογική και την σκορπίζει!

Βακχικός! Τρία βήματα...

Βακχικός! Υστερικός!

Κραυγάζει την ανομία του και φονεύει την ερμηνεία του!

Θέατρον

Εικόνες και μουσική διαύλου...

Τι να συμβαίνει άραγε σήμερα στο θέατρο;

Θα πάω να δω!

Να είναι πάλι ο Μένανδρος και να περιμένει χειροκρότημα;

Πολύ κόσμο βλέπω και τριγύρω...

Σαν περπατώ τόσο κραδαίνεται ο ρυθμός και η αίσθηση...

Ω ναι! Πως ξέχασα πως είναι όταν στο θέατρο πλησιάζεις;

Αισθαντικές είναι οι στιγμές του, σε παρασέρνει στον χορό του...

Τα μάρμαρα, η ξύλινη σκηνή, το δάπεδο, ο ουρανός!

Νιώθεις ότι φτάνεις το άστρο της ποίησης και το κατέχεις, άλλωστε οι μούσες προστατεύουν τον χώρο...

Είναι ιερός!

Πόλις δίχως θέατρον δεν είναι σωστό να υπάρχει!

Εδώ σαγηνεύει ο άνεμος τις δοξασίες του μυαλού... Εδώ αγγελικά οι κοινωνικές προσμίξεις γίνονται καρπός...

Με συνεπαίρνει το θέατρον, το είχα ξεχάσει!

Τόσο μακριά που ήμουν, πως να θυμάμαι τον εαυτό μου με τέτοιο φρόνημα αδειανό...

Τώρα όμως ποτίζω το πνεύμα με οίνο βακχικό και αναγεννιέμαι σαν ζωντανό περίγραμμα με σκοπό ζωτικό...

Εάν θέλεις να ελπίζεις, έλα στο θέατρο, άνθρωπος να μείνεις...

Παλμύρα

Ο αμέθυστος της ερήμου...

Η πορφύρα και το μεταξωτό μυστήριο συνυπάρχουν εδώ...

Και έξαφνα, μέσα στο πέλαγος της ησυχίας, βλέπω δρόμους και αγορές ακμάζουσες...

Ακούω τον αγέρα να σμιλεύει την πολιτεία της και οι μουσικές από το θέατρο κυριεύουν το μυαλό...

Διαβάινω ανάμεσα στις κιονοστοιχίες και ασθμαίνω τις χουρμαδιές, αφουγκράζοντας τις γλώσσες... Ελληνική, λατινική, αραμαική, αιγυπτιακή, περσική...Όλες ακούγονται εδώ...

Το παλάτι, η βιβλιοθήκη, το στάδιο, οι δρόμοι του Ιππόδαμου... Τα σοκάκια με τα μπαχάρια και τη σμύρνα, όλα άφθονα και όλα ζηλευτά...

Ο Αντίοχος είναι περήφανος για το δικό του στολίδι... Έχει μάτια μαύρα και επιδερμίδα σταρένια...Έχει στο βλέμμα της την πύρινη τη γνώση, η λαλιά της με αρμονία και βροντή υφαίνει κάθε νου σε ποίημα τρωικό...
Και με το στέμμα στα μαλλιά, πλησιάζει...

Είναι βασίλισσα... Είναι το πεπρωμένο της να ζήσει την ακμή μα και την απειλή...

Ενσαρκώνει την Ελένη και την Κλεοπάτρα... Και η Διδώ την οδηγεί στο άρμα της Φοινίκης...

Η Ζηνοβία περπατά και ο κόσμος χαιρετά την μουσική της... Γιατί μούσα είναι και την τέχνη ξετυλίγει σε κάθε έκφανσή της...

Ένας κόκκος άμμου αξίζει όσο χίλια καράτια σε αυτή τη γη... Καμιά τραγωδία και καμία ωδή δεν μπορεί να περιγράψει τις τύχες και τις εμορφιές της...

Και όμως...

Ποιος να περίμενε ότι οι κιονοστοιχίες σίγησαν και πέτρα έγιναν και το νερό σαν στέρεψε πήρε τις μυρωδιές και τα ρόδα της ερήμου μακριά... Θάβοντάς τα παντοτινά... Και η άμμος...Ολόχρυση άμμος... Αγκαλιάζει κάθε σύνορο και γίνεται σιγή...

Ο άνεμος τριγυρίζει και σαλεύει και μήτε πουλιά ακούγονται, μήτε και η φωνή της...

Ω βασίλισσα!

Ατενίζεις το λουλούδι της ερήμου για τελευταία φορά...

Τόσο περήφανα και όμως μάταια... Τι και αν είναι χρυσές, αλυσίδες είν' κι αυτές που σε περίδεσαν και σφράγισαν τον αμέθυστό σου καταγής...

Διαλεκτικά Α'

Ο υλισμός εγκλωβίζει το πνεύμα, οι ανάγκες οριοθετούν την αλήθεια, η απόκτηση δεσμεύει την ελευθερία και το συναίσθημα απανθίζεται στην ευδαιμονία της ατομικότητας.

Προδοσία

Ήταν τα μάτια σου ένα φεγγάρι που σίμωσε τα όνειρά μου και με ταξίδεψες σαν εικόνα σε μια ζωή που ανέμενε μονάχη τη γεύση της βουρκωμένης αυγής, για να χρωματίσεις κάθε ξεχασμένο που καθυποτάσσεται στο απρόσμενό σου τόξο...

Πλησίασα και με φίλησες με ζωή και λάτρεψες το δέρμα το κουρασμένο και τα αποτσίγαρα τίναζες από το πάτωμα και φώναζες “ζωή, εγώ θα σου την δώσω τώρα, μακριά σε ρούφαγε ο καπνός μοναχικά και έρημα, μα τώρα θα γίνω ο καπνός σου και ο αγέρας σου ο τρυφερός...Σαν στάλα θα σε ποτίσω λίγο – λίγο και θα σου αφήσω το σημάδι μου στο στέρνο σου για να με θυμάσαι...”

Θησαυρός εν μια νυκτί το όνομά σου και η αγκάλη σου σαν μεθυσμένη χάρη μυροβολάει στο μπλουζάκι μου το γκρίζο... Λουλούδιασε η στιγμή και το φυλαχτό σου ανεμίζει μες τη ψυχή μου για να σε θυμάται σαν οπτασία αλλοτινή...

Το δωμάτιο γέμισε χρώματα και αποκάλυψη αλήθειας που δεν αντέχει το προηγούμενο μυαλό να ζωγραφίσει... Μα τώρα, η θύμηση ριζώνει στο αγκυροβόλι της νέας αυγής που έρχεται για να χαράξει το φιλί σου στο πεπρωμένο μιας στιγμής αέναης...

Κλείνω τα μάτια και έρχεσαι πιο κοντά, σαν αίσθηση αλαλαγμού και το δροσερό σου πνεύμα νιώθω πως με πλησιάζει για να με κρατήσει λατρεμένα και δυνατά, χωρίς επιστροφή...

Το βήμα σου όμως το γνωστό δεν ακούω και ανησυχώ...

Ανοίγω τα μάτια μου και τριγύρω σιωπή...

Που χάθηκες αναλαμπή; Που βρίσκεσαι ελπίδα που σαν τρελή εφαπτόσουν λίγες μόλις στιγμές πριν το χάραμα;

Ξυπνώ και το όνειρο όλεθρος είναι και το μύρο σου στο στέρνο μου που πότισε απ' το μπλουζάκι που ακούμπησες με τα κερένια χέρια σου, εξανεμίσθηκε σαν αγέρας βορινός...

Βροχή έρχεται και την μυρίζω... Χώμα και όνειρο μαζί, κυλίστηκαν μαζί στης στιγμής το πιο άχρωμο τραγούδι... Οι τοίχοι τρέχουν χρώματα και ξεβάφουν σαν αίμα και θρήνος, ποταμός στο πάτωμα η αίσθησή σου και το άγγιγμά, κλαυθμός ... Να τρέξω να προλάβω... Να τρέξω να σώσω λίγη καρδιά... Ψυχή μου, σαν όνειρο ήσουν, μια φωνή που τώρα έγινε χοή και ταξιδεύει... Και εγώ γονυπετής το όνειρό σου έπιασα και κράτησα, προτού στο φως της μέρας έρθεις και σαν χαθείς σαν κύμα, έλα να με φιλήσεις με τα μάτια μου κλειστά...

Νιότη μιας μέρας

Νιότη...

Δώσε μου νιότη...

Πνοή που κινεί κάθε κύτταρο ζωής...

Άγγιξε με μια φορά... και δώσε μου νιότη, κίνηση στο μαρμαρένιο μου κορμί...

Μακριά ο θάνατος όσο κρατεί η ανάσα σου πάνω μου και ο σφυγμός σου δυνατός...

Με ακουμπάς και νιώθω παντού να βροντοφωνάζει το κύμα του έρωτα...

Κολυμπώ στη λίμνη της ζωής σου μέχρι να σκοτεινιάσει και να χαθεί το φως...

Σαν ήλιος χρυσός, λάμπεις πάνω στο πρόσωπό μου και τα μάτια σου τα δοξασμένα φέρνουν χορό μαγιάτικο... Λουλούδια νιότης στο μέτωπό μου, νοσταλγούν το μη δωσμένο μα αιώνιο...

Άπλωσε το χέρι σου και με τα δάχτυλά σου, στείλε πνοή σε αυτό το δοκιμασμένο και ξεχασμένο χώμα... Κάνε το να τραγουδά για εσένα, να λαμποκοπά σαν ήλιος του ήλιου σου, ισάξιος να βασιλεύει, μέχρι τη νύχτα...
Ύστερα, φόρεσέ του πέπλο θερινό και κοίμησε το...