Παλμύρα

Ο αμέθυστος της ερήμου...

Η πορφύρα και το μεταξωτό μυστήριο συνυπάρχουν εδώ...

Και έξαφνα, μέσα στο πέλαγος της ησυχίας, βλέπω δρόμους και αγορές ακμάζουσες...

Ακούω τον αγέρα να σμιλεύει την πολιτεία της και οι μουσικές από το θέατρο κυριεύουν το μυαλό...

Διαβάινω ανάμεσα στις κιονοστοιχίες και ασθμαίνω τις χουρμαδιές, αφουγκράζοντας τις γλώσσες... Ελληνική, λατινική, αραμαική, αιγυπτιακή, περσική...Όλες ακούγονται εδώ...

Το παλάτι, η βιβλιοθήκη, το στάδιο, οι δρόμοι του Ιππόδαμου... Τα σοκάκια με τα μπαχάρια και τη σμύρνα, όλα άφθονα και όλα ζηλευτά...

Ο Αντίοχος είναι περήφανος για το δικό του στολίδι... Έχει μάτια μαύρα και επιδερμίδα σταρένια...Έχει στο βλέμμα της την πύρινη τη γνώση, η λαλιά της με αρμονία και βροντή υφαίνει κάθε νου σε ποίημα τρωικό...
Και με το στέμμα στα μαλλιά, πλησιάζει...

Είναι βασίλισσα... Είναι το πεπρωμένο της να ζήσει την ακμή μα και την απειλή...

Ενσαρκώνει την Ελένη και την Κλεοπάτρα... Και η Διδώ την οδηγεί στο άρμα της Φοινίκης...

Η Ζηνοβία περπατά και ο κόσμος χαιρετά την μουσική της... Γιατί μούσα είναι και την τέχνη ξετυλίγει σε κάθε έκφανσή της...

Ένας κόκκος άμμου αξίζει όσο χίλια καράτια σε αυτή τη γη... Καμιά τραγωδία και καμία ωδή δεν μπορεί να περιγράψει τις τύχες και τις εμορφιές της...

Και όμως...

Ποιος να περίμενε ότι οι κιονοστοιχίες σίγησαν και πέτρα έγιναν και το νερό σαν στέρεψε πήρε τις μυρωδιές και τα ρόδα της ερήμου μακριά... Θάβοντάς τα παντοτινά... Και η άμμος...Ολόχρυση άμμος... Αγκαλιάζει κάθε σύνορο και γίνεται σιγή...

Ο άνεμος τριγυρίζει και σαλεύει και μήτε πουλιά ακούγονται, μήτε και η φωνή της...

Ω βασίλισσα!

Ατενίζεις το λουλούδι της ερήμου για τελευταία φορά...

Τόσο περήφανα και όμως μάταια... Τι και αν είναι χρυσές, αλυσίδες είν' κι αυτές που σε περίδεσαν και σφράγισαν τον αμέθυστό σου καταγής...

Διαλεκτικά Α'

Ο υλισμός εγκλωβίζει το πνεύμα, οι ανάγκες οριοθετούν την αλήθεια, η απόκτηση δεσμεύει την ελευθερία και το συναίσθημα απανθίζεται στην ευδαιμονία της ατομικότητας.

Προδοσία

Ήταν τα μάτια σου ένα φεγγάρι που σίμωσε τα όνειρά μου και με ταξίδεψες σαν εικόνα σε μια ζωή που ανέμενε μονάχη τη γεύση της βουρκωμένης αυγής, για να χρωματίσεις κάθε ξεχασμένο που καθυποτάσσεται στο απρόσμενό σου τόξο...

Πλησίασα και με φίλησες με ζωή και λάτρεψες το δέρμα το κουρασμένο και τα αποτσίγαρα τίναζες από το πάτωμα και φώναζες “ζωή, εγώ θα σου την δώσω τώρα, μακριά σε ρούφαγε ο καπνός μοναχικά και έρημα, μα τώρα θα γίνω ο καπνός σου και ο αγέρας σου ο τρυφερός...Σαν στάλα θα σε ποτίσω λίγο – λίγο και θα σου αφήσω το σημάδι μου στο στέρνο σου για να με θυμάσαι...”

Θησαυρός εν μια νυκτί το όνομά σου και η αγκάλη σου σαν μεθυσμένη χάρη μυροβολάει στο μπλουζάκι μου το γκρίζο... Λουλούδιασε η στιγμή και το φυλαχτό σου ανεμίζει μες τη ψυχή μου για να σε θυμάται σαν οπτασία αλλοτινή...

Το δωμάτιο γέμισε χρώματα και αποκάλυψη αλήθειας που δεν αντέχει το προηγούμενο μυαλό να ζωγραφίσει... Μα τώρα, η θύμηση ριζώνει στο αγκυροβόλι της νέας αυγής που έρχεται για να χαράξει το φιλί σου στο πεπρωμένο μιας στιγμής αέναης...

Κλείνω τα μάτια και έρχεσαι πιο κοντά, σαν αίσθηση αλαλαγμού και το δροσερό σου πνεύμα νιώθω πως με πλησιάζει για να με κρατήσει λατρεμένα και δυνατά, χωρίς επιστροφή...

Το βήμα σου όμως το γνωστό δεν ακούω και ανησυχώ...

Ανοίγω τα μάτια μου και τριγύρω σιωπή...

Που χάθηκες αναλαμπή; Που βρίσκεσαι ελπίδα που σαν τρελή εφαπτόσουν λίγες μόλις στιγμές πριν το χάραμα;

Ξυπνώ και το όνειρο όλεθρος είναι και το μύρο σου στο στέρνο μου που πότισε απ' το μπλουζάκι που ακούμπησες με τα κερένια χέρια σου, εξανεμίσθηκε σαν αγέρας βορινός...

Βροχή έρχεται και την μυρίζω... Χώμα και όνειρο μαζί, κυλίστηκαν μαζί στης στιγμής το πιο άχρωμο τραγούδι... Οι τοίχοι τρέχουν χρώματα και ξεβάφουν σαν αίμα και θρήνος, ποταμός στο πάτωμα η αίσθησή σου και το άγγιγμά, κλαυθμός ... Να τρέξω να προλάβω... Να τρέξω να σώσω λίγη καρδιά... Ψυχή μου, σαν όνειρο ήσουν, μια φωνή που τώρα έγινε χοή και ταξιδεύει... Και εγώ γονυπετής το όνειρό σου έπιασα και κράτησα, προτού στο φως της μέρας έρθεις και σαν χαθείς σαν κύμα, έλα να με φιλήσεις με τα μάτια μου κλειστά...

Νιότη μιας μέρας

Νιότη...

Δώσε μου νιότη...

Πνοή που κινεί κάθε κύτταρο ζωής...

Άγγιξε με μια φορά... και δώσε μου νιότη, κίνηση στο μαρμαρένιο μου κορμί...

Μακριά ο θάνατος όσο κρατεί η ανάσα σου πάνω μου και ο σφυγμός σου δυνατός...

Με ακουμπάς και νιώθω παντού να βροντοφωνάζει το κύμα του έρωτα...

Κολυμπώ στη λίμνη της ζωής σου μέχρι να σκοτεινιάσει και να χαθεί το φως...

Σαν ήλιος χρυσός, λάμπεις πάνω στο πρόσωπό μου και τα μάτια σου τα δοξασμένα φέρνουν χορό μαγιάτικο... Λουλούδια νιότης στο μέτωπό μου, νοσταλγούν το μη δωσμένο μα αιώνιο...

Άπλωσε το χέρι σου και με τα δάχτυλά σου, στείλε πνοή σε αυτό το δοκιμασμένο και ξεχασμένο χώμα... Κάνε το να τραγουδά για εσένα, να λαμποκοπά σαν ήλιος του ήλιου σου, ισάξιος να βασιλεύει, μέχρι τη νύχτα...
Ύστερα, φόρεσέ του πέπλο θερινό και κοίμησε το...

Ωσαννά!

Μια μέρα σαν τις άλλες είναι, άμα το σκεφτείς...

Και τι αλλάζει; Μήπως η μετάβαση αυτή οδηγεί και κάπου;

Όχι, τίποτα διαφορετικό δεν συμβαίνει... Απλά κουβαλάς στους ώμους σου και στο κουρασμένο σου μυαλό ακόμα ένα μηδενικό... Το μυαλό δεν αξίζει να γίνεται έρμαιο αυτών των αντιλήψεων.

Και τι είναι ο χρόνος; Ποιος ορίζει την δύναμή του; Α ναι, ξέχασα... Η φθορά!

Πριν αρχίσω να ξεχνώ ποιος είμαι οφείλω να καθρεφτίσω το είδωλο μου για να θυμάμαι την απόσταση του νοητού από το καθημερινά ουτοπικό...

Ήδη αλλάζω, η νεότητα είναι για τους ωραίους – στην ώρα τους φρέσκοι και άγουροι, χωρίς καμιά ευθύνη και αποστροφή...

Και το αποτέλεσμα ποιο είναι;

Το κάλλος! Εκεί επανέρχομαι πάντα ηρωικά... Το κάλλος που κραδαίνουν οι μη σκεπτόμενοι είναι η μεγαλύτερη συμφορά... Αλίμονο να είχαμε το δικό τους αστραφτερό προσωπείο...

Προτιμούμε την ποιότητα από την ψευτιά της επιφάνειας...

Και όμως πάλι για αυτό φωνασκούμε δυνατά... Σε αυτό ελπίζουμε και αναπολούμε τα χρόνια μας και εξιδανικεύουμε τις εικόνες που μας χάρισαν με απλόχερη ευγένεια ντροπή και απόρριψη...

Να κεράσω το μυαλό με υπομονή;

Όχι! Ο καιρός καιροσκοπεί και πρέπει να προλάβω πριν το ηλιοβασίλεμα... Όσο υπάρχει ακόμα φως, όσο ακόμα αναπνέω!

Χρόνια πολλά τα αγαπημένα που είναι κομμάτια στων αισθήσεων κρυφά, αποκηρυγμένα...

Είσαι νέος; Προχώρα! Δεν είσαι; Καλή νύχτα, νυμφόληπτε!

Χνάρια αλήθειας

Αναζητητής στην έρημο της ουτοπίας...

Μοναδικός, μονάχος, καρτερικός, τραγελαφικός...

Όλα αφουγκράζονται την τελευταία εικόνα που βρίσκεται βαθιά νυχτωμένη στις τσαλακωμένες σκέψεις της πρώτης νεότητας.

Κοιμάσαι και περιμένεις τη νέα μέρα με δισταγμούς αλλοπρόσαλλους...

Σαστίζεις μπροστά στο απέραντο και αναπάντεχο της απύθμενης σκληρότητας που σε αφήνει έρμαιο στην απειλή της νέας εποχής...

Δεν θέλεις να ζεις στο αδειανό συναίσθημα... Δεν αποδέχεσαι την κενότητα και την εφόρμηση του ζωώδους ενστίκτου.

Χρειάζεσαι τον ψυχορραγικό πόνο για να βρεις την αλήθεια, αδημονείς για το τυχαίο και ερωτεύεσαι το μη δεδομένο...

Γνωρίζεις ότι εκεί που οδηγείσαι, παρέα δεν θα βρεις...

Είσαι μόνος και δεν φοβάσαι επειδή βιώνεις την θύελλα σαν γεγονός λυτρωτικό...Η ίδια θα κατακλύσει και θα καθαρίσει το νεκρό και θανατερό σύμβολο και θα το σκεπάσει στην άμμο της ερήμου... Εκεί οφείλεις να βαδίσεις... Όσο βαθιά και απειλητική και αν μοιάζει σαν κινούμενο έλος στάσιμης συμφοράς, οφείλεις να ανακαλύψεις τον τρόπο για να ισορροπήσεις στο ζητούμενο της αλήθειας. Έξω από τη λήθη, ναι... Μπορείς να σαγηνέψεις με τον πυρετό της βιωματικής σου αίσθησης το καθρέφτισμα του ξεθωριασμένου ειδώλου...

Ορθώσου και περπάτησε σαν μύστης την οδό της αχάρακτης πορείας... Έτσι και αλλιώς η έρημος γρήγορα θα σκεπάσει και θα καλύψει τα ίχνη που άφησες με μια απλή της πνοή...

Ουτοπία ή ευλογία;

Σύντομα θα την ευχαριστείς για το δώρο αυτό...

Ανακάλεσις

Βάδιζα στην προκυμαία επτά χρόνια πριν...

Πλάι στο κύμα και σε σκεφτόμουν...

Αναρωτιόμουν πως θα ήταν εάν σμίγαμε τα χείλη μας μαζί...

Η αίσθηση της αποκάλυψής σου συγκλόνισε τον έρωτα και τον ξαναστέριωσε σαν μάρμαρο αναμονής...

Το ποίημα έγινε φωνή και η φωνή κύτταρο αναγέννησης... Η λάμψη του φωτός προσδιόρισε την αποπνέουσα περάτωση του ονείρου...

Φορτωμένος με σκέψεις και βάρη του παρελθόντος σαγηνεύτηκα από τον τρόπο και την τόλμη της επιμονής μου... Τίποτα δεν με κρατούσε στη γη, τίποτα δεν με ανέκοπτε από την αλλαγή που ήθελα να εισπράξω...

Οι βόλτες και τα απομεσήμερα του Αυγούστου εκείνου μέσα στα κάγκελα της ματαιότητας είχαν έναν σκοπό ιερό...Όλα φάνταζαν προετοιμασμένα για το καθαγιασμένο βήμα...Το τόλμησα για να δικαιολογήσω την άρνηση που δεν πίστευα ότι θα γευθώ...

Σε πλησίασα πολύ στοργικά για να θρέψω τις πληγές σου... Άκουσα κάθε εσωτερική φωνή σου και κολύμπησα στους ωκεανούς της μοναξιάς σου για να βρω την ξέρα που ανέμενε παγερή...

Μέσα σε αυτόν τον διψασμένο λαβύρινθο της εμμονής ακολούθησα τα βήματά σου... Η πίστη είναι σαγηνευτική όταν ακολουθείται από την ακροβασία της αποπλάνησης...

Προσπάθησα πολύ για τον Αύγουστο σου... Έδωσα αρκετή καύσιμη ύλη για να αναφλέξω τα πύρινα μονοπάτια σου... Ξυπόλυτος βάδισα για να σου δώσω ελπίδα μετά από τον πόνο που διασάλευε τα λογικά σου... Μην ξεχνάς ότι οι άσχημες γεύσεις του παρελθόντος ορίζουν και το μέλλον...

Μετά από τόσα χρόνια...Τι άραγε ξέμεινε στην προκυμαία της ηρεμίας και του στοργικού φωτός;

Που χάθηκε η λάμψη των ματιών σου και που σαλπάρισε η μουσαία σου αναλαμπή;

Κόρη, όπου και αν περπατάς, να κοιτάς πάντα τον ουρανό που σου έδωσα για να ελπίζεις... Γιατί η ελπίδα που μου έδωσες ήταν ένα σάβανο κενό...