Ανδρομέδα Δεσμώτις...

Δεμένη σε βράχο πλησίον γης, στέκεται έρμη της Κασσιόπης θυγατέρα,

η οποία μεγάλωσε σαν άνθος προσμονής, μη αναμένοντας τον πόθο του Περσέα,

που έξαφνα στάλθηκε απ'της Γοργούς τα μέρη, φτεροπόδαρος εν Ιοππη,αντικρύζοντας το κάλλος της κοπέλας, που με ορμη λυτρωτικη, νικησε το εργο του Νηρεα...

Την ελευθέρωσε, την έσφιξε, στο σώμα του επάνω, με τα δεσμά του έρωτα που ειν' πιο σκληρά απο βράχο,

και την ταξίδεψε μακριά στου Άργους τα παλάτια, όπου τα τέκνα τους προόριζαν του Ηρακλέους το δρόμο, να καταστή μέγας θνητός με τους θεούς αντίκρυ...

Η κόρη εκείνη η θαυμαστή προτού κατέβει εν Άδη, καταστερίστηκε μ' ευχή στου Ολύμπου τα θεία ουράνια...

Οπή...

Στην κηδεία μου δεν θα 'ρθει κανείς απ' τους γνωστούς...
παρά μονάχα οι άγνωστοι, απόκρυφοι, απρόσωποί μου φίλοι...

9 1 14 1 20 15 19

Αντικατοπτρισμός...

Η μέρα αλλάζει σαν όμορφο πέπλο και η ώρα πλαγιάζει στου ήλιου το τέμπλο, εικόνα που δείχνει του κάλλους το μέτρο, σφραγίζει στη μνήμη το αέναο πορτραίτο...

Αέναο...

Ωκεανέ απροσπέλαστε, δώσε μου ένα σημάδι για να φωτίζει την ανατολή...
να ακολουθήσω δρόμο σκληρό, γιατί η μοίρα όρισε το δράμα να επιζεί όταν η σκέψη κατακτά το σκιασμένο...
Η ελπίδα αν κι αποχώρισε νωρίς δεν στέρεψε τα υδατά σου...σωσμένοι σάν είναι οι λιτοί, αυτόφωτοι φάροι της λογικής, περισώζουν το εικόνισμα ειδώλου που μοιάζει ισχνό...

στην ξέρα μονάχος προστάζω το αγέρι, κύμα να φέρει στην άμμο θεριό, ν' απλώσει το κύμα σαν μαύρο κοράκι, σκεπάζοντας άλση σαν στάχτη νυχτός...
και όταν παλέψω με αλμύρα λουσμένος, θα πέσω ριγμένος σαν στάχυ ιερό, που θα 'χει πλεγμένο το αιώνιο τέλος, στου Άδη τη πόρτα φαρμάκι σαν πιω...

Αντίθεση...

Παντού το ψέμμα της ζωής...
Όπου και αν κοιτάξω, κατάσαρκα νιώθω τον πόνο που με συρρικνώνει...μαχαιριά είναι το ταξίδι και για να το υπομείνεις θέλει κόπο και αντοχή πολύ...
Το αίμα σαν ρέει, οπλίζει τις αισθήσεις με σκοπό τυρρανικό...να μικρύνω το χρόνο, να δοξάσω τον πόνο...πράξη αναίμακτη να γίνει δεν ευσταθεί, αφού το σώμα αγέροχα για να λυγίσει θέλει τόλμη φανερή...
Περπατώ και αντικρύζω τον γέρο, αναίσθητος μοιάζει, σκυφτός...
Να μικρύνω το χρόνο, να δοξάσω τον πόνο...αφού ίδιος είναι σαν παγετός...
Παραίσθηση και η φλόγα...ραγίζει σαν το τέλος η ώρα...
Και το κύμα που πνίγει την όχθη, ορθώνει, παράστημα ως το βουνό...
Να μικρύνω το χρόνο, να δοξάσω τον πόνο...
Αφού πνίγομαι στο δασος, μοναχός...

Λειψυδρία...

Όνειρο απωθημένο το μεγάλο κεκτημένο,
νιώθω τάχα πως μ' αγγίζει και τη σκέψη μαγνητίζει...

Θολό φως...

Μορφές που χάνονται στο βάθος και αφήνουν για ενθύμιο την πένα που γράφει για οράματα και απουσίες που δεν έγιναν αντιληπτές καθώς χαρασσόταν τ' ολέθριο πάθος και όταν έτρεχα για να προλάβω την αλήθεια, ερχόταν κατά πάνω μου η μέρα σαν μια νύχτα, σαν έσβηνε το όνειρο που έσκιζε τα στήθια και πνοή απο το αίμα που έτρεχε κυνηγούσε τα ερείπια, που έστεκαν καρτερικά σαν σύμβολα στου ανέμου τα ενθύμια...