Απρόσιτο ταξίδι...

Δεν μπορώ να βιώσω μακριά σου τη ζωή, και ό,τι μου έδωσες σε μια στιγμή το κράτησα σαν φυλαχτό του ανέμου...ταξιδεύοντας παντοτινά στα σύννεφα της ψυχής περικυκλώθηκα απο σημάδια εμμονής, γιατί το αίσθημα που μου έδωσες πλανάται στον αστέρα της μορφής, σα να μην έχεις καταλάβει οτι στεριώνει η προσμονή...

Κι αναμμένει ο ποιητής στον κόσμο σαν είναι μόνος...

Λευκό κρασί

Τα λυτά σου τα μαλλιά... σαν γεφύρωμα του ανέμου... που γοητεύεις με χαρά, της ψυχής μου τ'άδεια μέρη...
η πορεία μου μικρή, όσο της βροχής η στάλα, περιμένει να ενωθεί...στης μαγείας σου την αύρα...
σε προσμένω φανερά...να γιατρέψω τη πληγή σου, να απλώσω ενα φιλί, στο ναό της μουσικής σου...
κοίταξέ με μες τα μάτια, δες τα μοιάζουν πληγωμένα...είναι αστείρευτα σαν σκιάζουν του κορμιού σου τη συνέχεια...
να κουρνιάσεις στην αλήθεια...και ας φανεί πικρός ο χρόνος, να θυμάσαι οτι μόνος, δίχως άνοιξη δε ζω...

?

Nightmare lying here in the dark

Scared like my dreams made their mark

I wonder

Dreamer always alone

Lost in a part of myself I can't find anymore

I wonder if it's gonna end tonight

I can't sleep alone anymore

I need you here with me

Even though I closed all the doors

There's somethin' holdin' me

Never Ending Nightmare

Always there instead of you

Never Ending Nightmare

No escape this time from you

Lately been around someone new

Needed to fill in the space

That once sheltered you

Still I worry, if you're gonna be alright

I can't sleep alone anymore

Need someone here with me

All I ever wanted and more

My dreams are fighting for

Never Ending Nightmare

Always there instead of you

Never Ending Nightmare

Punishing me for the things I do

Never ending Nightmare

No escape this time from you...

(MSG - NIGHTMARE)

Αναμονή...

Μες τη καρδιά μου ποταμός το αίσθημα που στέλνεις, της άνοιξής σου ο ουρανός μου δείχνει τη ζωή, σημάδι που έρχεται θερμό και φεύγει μακριά μου, το ερωτικό σου κάλεσμα φωτιά μέσα στο σκότος...και αναζητώ την ομορφιά που κρύβεις στα μαλλιά σου, η πελαγίσια σου μορφή διστάζει στη στιγμή, μόνο το χέρι σου άπλωσε και κράτησε κοντά σου, τη σιωπή που μας ενώνει στον ίδιο πυρετό...

Για εσένα δε γνωρίζω που θα πλεύσω...

Πέπλα νυχτός που ανοίγονται μόνο όταν ο ψίθυρος με αφηνιάσει, αυτός ο ήχος καταπιάνεται με το μυαλό και βασανίζει την άγνωστη θέληση.Η αρχή ομοιάζει αγνή όμως η συνέχεια θα καθορίσει το μέλλον...το μαύρο, το δυνατό άτι καλπάζει μες την ελευθερία και προσπαθώ να δαμάσω την άγρια ομορφιά...το βλέμμα το υγρό οταν το αντικρύζεις θαρρείς οτι σε ανατριχιάζει και ο αγέρας που απλόχερα σε ποτίζει σου αποδεικνύει οτι ξαναζείς σε μια στιγμή ο,τι είχες ξεχάσει για καιρό...μακάρι να σε βρω, να σε κρατήσω ζηλευτή σαν τη θάλασσα που σε ηρεμεί...είσαι η αιτία που σκέφτομαι απόψε τα αισθαντικά που δείχνουν να σε αγγίζουν σαν τα όνειρα που έκανες παλιά...και όσο και αν σ'έχει μπερδέψει η ζωή, σε αυτά τα μάτια αξίζουν εικόνες των μουσών, άλλωστε το κρατάς κρυφό το δεύτερο το πιο ουσιαστικό...μουσική θυμίζεις γιατι η μουσική είναι το όνομά σου και η αρμονία σε έκλεισε στο χρόνο σαν γιορτή...αυτό το θέρος με τα χρυσαφένια χρώματά θα έχει για σύμβολο τη θάλασσα που έταξα σε εσένα...

Κάπου εκεί έξω τριγυρνάς και το αποψινό το κρατώ σαν άρωμα ανάμνησης, άμα δεν ξανάρθεις...

Αφιερωμένο στο καθ'όλον του κάλλους...Στη μορφή σου...

Φωτεινή μέρα

Μέσα στη σκέψη μου εσύ σαν μόνιμη ανάγκη, κάθε βραδιά που αποχωρείς μου αφήνεις τη στιγμή...
αυτή που βρήκε να με πάει σε αιθέριους αστέρες, το όνομα της φωτεινό μου στέλνει τη μορφή...
και κάθε μερα που περνά η σκέψη δυναμώνει, σαν την αρχή που έζησα καμμιά άλλη δεν θα 'ρθει...
ούτε καμμιά μες τη καρδιά ποτέ δε θα με αγγίξει, όπως αυτή που μου έφερε πνοή θαλασσινή...